Στο Βενιζέλειο, η κομματική διοίκηση και τα “εντέλλεσθε” της 7ης ΥΠΕ οδηγούν σε υποστελέχωση και επικίνδυνες πρακτικές, θυσιάζοντας την ψυχική υγεία – Πιέσεις σε εργαζόμενους, υποστελέχωση και μεταφορά υπηρεσιών σε προκάτ, αποκαλύπτουν το μοτίβο υποβάθμισης της δημόσιας υγείας
Το Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου αποτελεί ένα τραγικό παράδειγμα κομματοκρατίας και διοικητικής αποτυχίας στην Ελλάδα 2.0 του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπου η υγεία θυσιάζεται για την χάρη των κάθε λογής “βυσμάτων”, αποτυχημένων πολιτευτών και λοιπών “βολεμένων” που με την σιωπή τους βάζουν το δικό τους λιθαράκι στην διάλυση των νοσοκομείων.
Η νέα διοίκηση στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου διορίστηκε με καθαρά πολιτικά κριτήρια: Ο νέος διοικητής, απόστρατος ναύαρχος του Λιμενικού, πολύ κοντά στο περιβάλλον Κεφαλογιάννη, φέρει βαριά κομματικά ένσημα, ενώ και η αναπληρώτρια διοικήτρια, κοντά στο περιβάλλον Αυγενάκη, ξεχωρίζει για τα χιλιόμετρα που έχει γράψει σε διάφορα συνέδρια χτίζοντας “βιογραφικό”.
Αυτοί οι διορισμοί, ακολουθούν το γενικότερο μοντέλο της “αξιοκρατίας” των “αρίστων”, ενισχύοντας παράλληλα και το μοτίβο νεποτισμού που υπονομεύει τη λειτουργία του δεύτερου μεγαλύτερου νοσοκομείου στην Κρήτη.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η καταγγελία της Ένωσης Εργαζομένων Βενιζελείου για τα “εντέλλεσθε” της 7ης ΥΠΕ στην Κοινωνική Υπηρεσία. Οι Κοινωνικοί Λειτουργοί μετακινούνται βίαια προς την Ψυχιατρική Κλινική ΠΑΓΝΗ, εν μέσω υποστελέχωσης (μόλις 5/7 θέσεις), υπερφόρτου και απουσίας ενίσχυσης.
Παρόμοιες όμως είναι και οι πρόσφατες καταγγελίες από το Σωματείο Εργαζομένων ΠΑΓΝΗ, το οποίο μάλιστα σε σχετική του ανακοίνωση τονίζει ότι η υπηρεσία λειτουργεί με 4 μόνιμους και 2 συμβασιούχους αντί για 12, οδηγώντας σε εξουθένωση και υποβάθμιση της ψυχικής υγείας.
- Αλήθεια, πώς γίνεται να δέχονται οι εργαζόμενοι έμμεσες πιέσεις από τη διοίκηση να “κάτσουν φρόνιμα” και να δεχτούν τα “εντέλλεσθε” χωρίς πολλά πολλά;
- Και με ποιο τρόπο η διοίκηση του Βενιζελείου προστατεύει τους εργαζομένους της έναντι των παράλογων “εντέλλεσθε” της 7η ΥΠΕ;
- Αληθεύει ότι ο νέος διοικητής ασκεί πιέσεις, δημιουργώντας κλίμα “εκφοβισμού”;
- Μάλιστα, στα αυτιά μας έχει φτάσει και η φήμη ότι αρέσκεται μόνο στις προφορικές “παρατηρήσεις” και “εγκλίσεις”, γιατί άραγε; Φοβάται τα χαρτιά μη τύχει και διαρρεύσουν στον τοπικό τύπο; Ή η συμμετοχή του παλιότερα ως τακτικό μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος στην Περιφέρεια Κρήτης του γέννησε οικολογικές ανησυχίες;
Από την άλλη έχουμε και τον Νεκτάριο Παπαβασιλείου, διοικητή της 7ης ΥΠΕ (Υγειονομική Περιφέρεια Κρήτης) -ο οποίος φαίνεται, όπως μαθαίνουμε από τους κοριούς μας, να χτίζει πολιτικό κεφάλαιο για μια καλή θέση στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στο Λασίθι, “κόντρα” στον “κουρασμένο” Πλακιωτάκη- που έχει μετατρέψει την ψυχική υγεία σε μπάχαλο.
Αντί για προσλήψεις, βασίζεται σε “άκυρα εντέλλεσθε”, ενώ στην Παιδοψυχιατρική ΠΑΓΝΗ εφημερεύουν άτομα άσχετων ειδικοτήτων –άκρως επικίνδυνο για παιδιά και εφήβους!
Last but not least, που λένε και στο χωριό μου, έχουμε και το νέο “σχέδιο” για την μεταφορά της Κοινωνικής Υπηρεσίας από τον χώρο που βρίσκεται τώρα, ο οποίος προορίζεται για το νέο φορέα αποτοξίνωσης, σε κάτι ξεχασμένα προκάτ από την εποχή Δούρου. Τα είχε στείλει τα προκάτ αυτά η τότε Περιφερειάρχης Αττικής ως… “δώρο” για τις ανάγκες του Νοσοκομείου μετά την φωτιά στα κτίρια που χρησιμοποιούσε στις παλιές εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Η τακτική αυτή φανερώνει ότι στην Ελλάδα 2.0 που ηγείται και στην 4η βιομηχανική επανάσταση το “σχέδιο” για τα Νοσοκομεία είναι ότι πρώτον δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για οτιδήποτε και δεύτερον ο στόχος είναι η αδιαφορία τόσο για τους τους πολίτες, όσο και για τους ίδιους τους εργαζόμενους που καλούνται να δουλεύουν υπό την απειλή όχι μόνο του “burn out” αλλά και των καθόλου αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας.
Όλα αυτά βέβαια εξυπηρετούν το μοντέλο απαξίωσης της δημόσιας υγείας που φέρνει ακόμα πιο κοντά την ολοκληρωτική εμπορευματοποίηση της…
Ενώ και φαινόμενα έλλειψης σεβασμού ή καλλιέργειας κλίματος “εκφοβισμού” από τις κομματικές και μη αξιοκρατικές διοικήσεις απλά βάζουν το κερασάκι στην τούρτα, όχι αυτής των γενεθλίων του κυρίου Υπουργού… αλλά αυτής της γενικότερης απαξίωσης της Δημόσιας Υγείας…
Και το ερώτημα που τίθεται είναι μέχρι πότε οι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας θα ανέχονται τέτοιες “πρακτικές” και τέτοια “σχέδια”;
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα παραπάνω που μόλις περιγράψαμε αποτελούν το γενικό μοτίβο σε όλα σχεδόν τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Και όχι μόνο στα νοσοκομεία βεβαίως – βεβαίως.
Και μέχρι πότε θα ανέχονται και οι πολίτες αυτή την απαξίωση στις παρεχόμενες δημόσιες υπηρεσίες υγείας;
Διότι κακά τα ψέμματα, ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους και εμείς οι πολίτες ότι όλα αυτά μας αφορούν, όσο αδιάφορα και αν ακούγονται. Από κάτι τέτοια εξαρτώνται – επηρεάζονται και οι παρεχόμενες υγειονομικές – νοσηλευτικές υπηρεσίες που μπορεί να χρειαστούμε κάποια στιγμή μελλοντικά.
