Ολιγάρχες ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, μεγάλα συμφέροντα και ελεγχόμενη (σικ) από την κυβέρνηση ενημέρωση βάζουν στο στόχαστρο την έντιμη, μαχητικά κοινωνική και αξιοπρεπή δημοσιογραφία. Ποιος σηκώνει ασπίδα απέναντι σε όλα αυτά;
Σε μια χώρα όπου η ενημέρωση γίνεται όλο και πιο ελεγχόμενη, το περιστατικό Μαρινάκη-Αβραμίδη αποκαλύπτει την κατάντια: live απειλές SLAPP χωρίς αντιδράσεις, συστηματικό gaslighting από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και σιωπή από ΕΣΗΕΑ.
Προσθέστε απολύσεις “ενοχλητικών” δημοσιογράφων και κλεισίματα sites, και η εικόνα γίνεται ακόμα πιο μαύρη…
Στην Ελλάδα του 2026, η δημοσιογραφία βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί, με την κυβέρνηση να κρατά το μαχαίρι και τους δημοσιογράφους να αυτολογοκρίνονται για να επιβιώσουν. Το πρόσφατο περιστατικό με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη και τον δημοσιογράφο του Jacobin Greece Χρήστο Αβραμίδη είναι ενδεικτικό.
Κατά τη διάρκεια ενημέρωσης πολιτικών συντακτών στις 9 Φεβρουαρίου, ο Μαρινάκης απείλησε live με μήνυση SLAPP τον Αβραμίδη, επειδή τόλμησε να ρωτήσει αν η επιχείρηση του Λιμενικού στη Χίο ήταν διάσωσης ή αποτροπής, μετά από ναυάγιο με 15 νεκρούς. Φράσεις όπως «Μπορεί να υποστείτε τις συνέπειες του νόμου» και «Να είστε πολύ προσεκτικός» εκτοξεύτηκαν, ενώ οι παρόντες συνάδελφοι σιώπησαν, καμία αντίδραση, καμία αλληλεγγύη.
Θα περίμενε κανείς τουλάχιστον μια χλιαρή ανακοίνωση από την ΕΣΗΕΑ να καταδικάζει αυτή την επίθεση στην Ελευθερία του Τύπου, θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα…
Αντίθετα, σιωπή, ίσως λόγω εκλογών ή πολιτικών ισορροπιών. Και ενώ η λογική, σε μια κανονική χώρα, θα υπαγόρευε την παραίτηση Μαρινάκη, τον είδαμε την επομένη να «κλαψουρίζει» στα κανάλια, αρνούμενος όσα είδαμε και ακούσαμε: «Ούτε απείλησα ούτε ρώτησε», είπε, σε μια ακόμα κλασική επίδειξη gaslighting.
Η αντίθεση είναι κραυγαλέα: Η Φαίη Σκορδά, σε πρωινάδικο, φιλοξένησε τον Αβραμίδη με σοβαρές ερωτήσεις, ενώ ο «εθνικός» μεγαλοδημοσιογράφος, Νίκος Χατζηνικολάου έβγαζε τον Παύλο Ντε Γκρες, γιο του έκπτωτου (και όχι τέως όπως λανθασμένα αναφέρεται) βασιλιά, για ρεκόρ τηλεθεάσεων. Ό,τι μπορεί ο καθένας…
Μα για πόσο μπορεί μια χώρα να προχωρά με δημοσιογραφία που ρωτάει μόνο για ντολμαδάκια, κι όχι για εγκλήματα όπως το ναυάγιο Χίου ή την ασφάλεια τρένων τρία χρόνια μετά τα Τέμπη;
Ο Αβραμίδης, και μπράβο του, πιέζει για απαντήσεις και αποτελεί το “μοντέλο δημοσιογραφίας” που πρέπει να ασκείται. Διότι, κακά τα ψέματα, δημοσιογραφία χωρίς “ενοχλητικές” ερωτήσεις και πίεση για ουσιαστικές απαντήσεις δεν υπάρχει…
Η κατάσταση όμως έχει τις ίδιες μαύρες αποχρώσεις και τοπικά, στο Ηράκλειο. Ο Μάριος Διονέλλης απολύθηκε από την ΕΦΣΥΝ στις 3 Φεβρουαρίου, επειδή τόλμησε να λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους – η νέα ιδιοκτησία Μελισσανίδη βάζει φερμουάρ, ενώ συλλογικότητες μαζεύουν υπογραφές διαμαρτυρίας. Την ίδια στιγμή και το candiadoc κατεβάζει ρολά μετά 13 χρόνια λόγω οικονομικού στραγγαλισμού.
Αλλά τι να λέμε, εδώ ακόμα και στο δικό μας «μικρό» cretanews υπήρξαν παλιότερα περιπτώσεις όπου ακούσαμε το περίφημο “δεν μπορούμε να σας βάλουμε διαφήμιση γιατί εσείς κάνετε κριτική στον Μητσοτάκη” ή ακόμα και το… “δίωξε τον τάδε δημοσιογράφο αν θέλεις να σου φέρω τον τάδε μεγάλο πελάτη”…
Η απάντηση η δική μας νομίζω πως δίνεται καθημερινά από την δουλειά μας και κυρίως την κριτική μας. Η ενημέρωση, η δημοσιογραφία αλλά και η δημοκρατία μας χρειάζονται φωνές, όχι σιωπηλούς υπηκόους και “υπαλλήλους” των δημοσίων σχέσεων…
