Σε μια εποχή που η δημοσιογραφία, κατ’ επέκταση και η δημοκρατία, δέχεται πλήγματα, ο Άδωνις Γεωργιάδης επιτίθεται ακόμα και σε φιλοκυβερνητικούς δημοσιογράφους σαν τον Παπαχλιμίντζο, κατηγορώντας τους για “ισαποστακισμό” επειδή τόλμησαν να ρωτήσουν για την κόντρα του με την Κωνσταντοπούλου…
Σε μια χώρα που υπερηφανεύεται για τη δημοκρατία της ενώ στην πραγματικότητα αυτή φθίνει, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης έρχεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο για να επιβεβαιώσει τον αυταρχισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σε εμφάνιση του στην ΕΡΤ, επιτέθηκε άγρια στον δημοσιογράφο Κώστα Παπαχλιμίντζο, μόνο και μόνο επειδή αυτός τόλμησε να ρωτήσει για την “κόντρα” του με την Ζωή Κωνσταντοπούλου.
“Χυδαίος ισαποστακισμός”, “εξομοίωση θύτη με θύμα”, φώναξε ο Γεωργιάδης, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αθώο θύμα, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος που ρίχνει λάδι στη φωτιά με προσβλητικές δηλώσεις. Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι παιδαριώδης εκφοβισμός, ένας τρόπος να σιωπήσει όσους τον ενοχλούν, είτε απαντώντας με αδιάψευστα επιχειρήματα που αποκαλύπτουν τα χυδαία ψέματα του, είτε κάνοντας πιεστικές ή άβολες ερωτήσεις. Το σκηνικό αυτό το λες γενικά και φθηνό τραμπουκισμό…
Δεν είναι όμως αυτό ένα μεμονωμένο περιστατικό. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έκανε το ίδιο στον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη, απειλώντας τον με αγωγή για μια πιεστική ερώτηση σχετικά με το ναυάγιο-έγκλημα στη Χίο. “Εντεταλμένη υπηρεσία”, “παραποίηση”, είπε ο Μαρινάκης, αρνούμενος να απαντήσει ουσιαστικά και στρέφοντας τα πυρά στον δημοσιογράφο σε μια προσπάθεια -αποτυχημένη θα έλεγα- να τον απαξιώσει.
Αυτή η τακτική αποτροπής ερωτήσεων δείχνει μια κυβέρνηση που φοβάται την αλήθεια και προτιμά να επιτίθεται στους αγγελιοφόρους της…
Και μπορεί με την τακτική του gaslighting να προσπαθούν να μας πασάρουν το σκηνικό ως “πρόβλημα Αβραμίδη”, όπως παλιότερα είχαμε και το “πρόβλημα Ingeborg” όταν ο Μητσοτάκης είχε επιτεθεί στην γνωστή Ολλανδή δημοσιογράφο για pushbacks.
Αναπόφευκτη όμως και η σύγκριση με τις ΗΠΑ: Οι “τραμπικές” επιθέσεις στο “press room” του Λευκού Οίκου είναι παρόμοιες. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποκαλεί δημοσιογράφους “εχθρούς του λαού”, τους προσβάλλει ως “terrible reporters” και απειλεί με μηνύσεις αλλά και περικοπές χρηματοδότησης σε ΜΜΕ.
Ειδικά όμως όταν απευθύνεται σε γυναίκες δημοσιογράφους, έχουμε ακούσει ακόμα και χαρακτηρισμούς όπως “bimbo”, απευθυνόμενος παλιότερα στην Megyn Kelly, δημοσιογράφο του Fox News. “Quiet, piggy” είχε απαντήσει στη Catherine Lucey, ανταποκρίτρια του Bloomberg, όταν αυτή “τόλμησε” να τον ρωτήσει για τα αρχεία Epstein.
Αυτές οι συμπεριφορές εντάσσονται στο γενικότερο μοτίβο του Τραμπ να εκφοβίζει δημοσιογράφους, συχνά με σεξιστικούς χαρακτηρισμούς.
Στις ΗΠΑ, αυτό έχει οδηγήσει σε περιορισμό πρόσβασης και απειλές ασφάλειας για δημοσιογράφους, ακριβώς όπως εδώ, όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη μιμείται αυτόν τον αυταρχισμό.
Και εδώ έρχεται και το ερώτημα: Ισχύει ότι ο Μητσοτάκης έστειλε στις ΗΠΑ ειδικό απεσταλμένο, πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του, για να μάθει αυτά τα τραμπικά τα κόλπα τα ωραία ώστε αυτά να εφαρμοστούν προεκλογικά και εδώ στην Ελλάδα;
Θα μπορούσε κάποιος εύκολα να το πει και… copy paste τραμπισμού… το οποίο ήδη έχουμε αρχίσει να βλέπουμε σε live μετάδοση.
Όπως και χει αυτές οι επιθέσεις δεν είναι απλές “εκρήξεις”, είναι μια συστηματική υπονόμευση της ελευθερίας του Τύπου, που απειλεί τη δημοκρατία.
Αν οι πολιτικοί μπορούν να σιωπούν δημοσιογράφους με ύβρεις και απειλές, τότε ποιος ελέγχει την εξουσία;
Ο Γεωργιάδης και ο Μαρινάκης, σαν μίνι-Τραμπ, δείχνουν ότι η Ελλάδα ακολουθεί τον δρόμο του αυταρχισμού. Εμείς όμως για πόσο θα το επιτρέπουμε αυτό να συμβαίνει;
