Η έρευνα του Information Sciences Institute (USC), που έγινε δεκτή στο Web Conference 2026, αποδεικνύει ότι η αυτόνομη χειραγώγηση είναι τεχνικά εφικτή. Πέρα από τις εκλογές, αφορά υγεία, μεταναστευτική πολιτική και οικονομικές αποφάσεις. Κι εμείς συνεχίζουμε να μετράμε likes σαν να είναι ακόμα μόνο άνθρωποι;
Η προσομοίωση ξεκίνησε με έναν απλό στόχο: προώθηση ενός ανύπαρκτου πολιτικού υποψηφίου και ενός hashtag. Δέκα AI agents έπαιξαν τον ρόλο των «influencers» και σαράντα άλλοι τον ρόλο απλών χρηστών, οι μισοί από αυτούς υποστήριζαν την καμπάνια, οι άλλοι μισοί την αμφισβητούσαν, για να μοιάζει πιο ρεαλιστικό το περιβάλλον.
Χρησιμοποιήθηκε το μοντέλο Llama 3.3 70B μέσω του PyAutogen. Τα agents δεν ακολούθησαν προκατασκευασμένα scripts. Έγραψαν δικά τους κείμενα, αξιολόγησαν τι έχει απήχηση, αντέγραψαν επιτυχημένες τακτικές και ενίσχυσαν ο ένας τον άλλον. Με 500 agents τα αποτελέσματα κλιμακώθηκαν με παρόμοιο τρόπο.
Αυτό είναι το βασικό εύρημα της μελέτης του Information Sciences Institute του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, που έγινε δεκτή για παρουσίαση στο The Web Conference 2026.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι δεν πρόκειται για μελλοντικό κίνδυνο: είναι ήδη τεχνικά εφικτό. Ο συντονισμός γίνεται στο παρασκήνιο. Αρκεί η γνώση των «συμμάχων».
Το αποτέλεσμα μοιάζει με αυθόρμητη ανθρώπινη συζήτηση, γι’ αυτό και η παραδοσιακή ανίχνευση bots (βάσει επαναλαμβανόμενου περιεχομένου ή ύποπτων patterns) αποτυγχάνει. Προτείνουν εστίαση στη συμπεριφορά: συντονισμένος επαναδιαμοιρασμός, αμοιβαία ενίσχυση, σύγκλιση αφηγήσεων.
Η κριτική ματιά εδώ δεν αφορά την εγκυρότητα της προσομοίωσης, η μελέτη είναι σαφής ότι πρόκειται για ελεγχόμενο περιβάλλον. Αφορά το πόσο γρήγορα μεταφράζεται αυτό σε πραγματικές πλατφόρμες, όπου τα κίνητρα είναι διαφορετικά.
Οι μεγάλες πλατφόρμες έχουν κάθε λόγο να μην κυνηγούν επιθετικά τέτοια δίκτυα: το engagement είναι engagement, είτε προέρχεται από ανθρώπους είτε από agents που μιμούνται ανθρώπους.
Παράλληλα, η αρχική εντολή (ο στόχος της καμπάνιας) εξακολουθεί να δίνεται από ανθρώπους. Η αυτονομία ξεκινά μετά. Αυτό δεν μειώνει την απειλή, απλά την κάνει πιο αποδοτική και φθηνότερη για όποιον έχει την πρόθεση.
Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται βέβαια μόνο στις εκλογές. Η ίδια λογική μπορεί να εφαρμοστεί σε θέματα δημόσιας υγείας, μεταναστευτικής πολιτικής ή οικονομικών αποφάσεων: δημιουργία της αίσθησης ότι «όλοι συμφωνούν» ή ότι «η αντίθετη άποψη είναι περιθωριακή».
Η ψευδαίσθηση της μαζικής υποστήριξης δεν χρειάζεται να πείσει τους πάντες. Αρκεί να επηρεάσει όσους κοιτάζουν τον όγκο των αναρτήσεων και των αλληλεπιδράσεων για να σχηματίσουν γνώμη.
Το ερώτημα που μένει είναι πρακτικό: αν η ανίχνευση βασίζεται πλέον στη συμπεριφορά των λογαριασμών και όχι στο περιεχόμενο, πόσο πρόθυμες είναι οι πλατφόρμες να εφαρμόσουν τέτοιους μηχανισμούς όταν αυτοί μπορεί να πλήξουν και νόμιμο (ή απλώς κερδοφόρο) engagement;
Η μελέτη δείχνει το τεχνικό δυνατό. Το αν θα παραμείνει προσομοίωση ή θα γίνει καθημερινότητα εξαρτάται λιγότερο από τους αλγορίθμους και περισσότερο από το ποιος ελέγχει τους κανόνες του παιχνιδιού.
