Ο Τσίπρας, αντί να σκιαγραφήσει ένα φιλόδοξο όραμα για την Ελλάδα του αύριο, βυθίζεται σε παρελθοντικές διαμάχες, σκορπίζοντας διχασμό και απομακρύνοντας κάθε πιθανή σύμπραξη. Αυτή η κίνηση δεν είναι rebranding – είναι μια ακόμα αυτοκαταστροφική παλινδρόμηση…
Το βιβλίο “Ιθάκη” του Αλέξη Τσίπρα έρχεται σαν μια αδέξια βόμβα στο πολιτικό τοπίο του 2025, όπου η χώρα παλεύει με κρίσιμα θέματα όπως η ακρίβεια, η ενεργειακή αστάθεια, οι εντάσεις με την Τουρκία και σκάνδαλα όπως το έγκλημα των Τεμπών και το φαγοπότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ…
Αντί να εστιάσει σε προτάσεις για οικονομική ανόρθωση, ενίσχυση της υγείας, της εκπαίδευσης ή της εθνικής ασφάλειας, ο πρώην πρωθυπουργός αναμασά γεγονότα από το 2015, αναζωπυρώνοντας παλιές έχθρες με εν ενεργεία πολιτικούς.
Αυτό δεν είναι απλώς κακή επιλογή timing -είναι στρατηγική αυτοϋπονόμευση, που στρέφει τα φώτα από τα σημερινά δεινά σε ξεθωριασμένες διαμάχες, λειτουργώντας σαν καμουφλαρισμένη απόσπαση προσοχής.
Και το περίφημο rebranding; Ένα ακόμα φιάσκο. Ως πρώην αρχηγός αντιπολίτευσης που ετοιμάζεται για νέο κόμμα, θα περίμενε κανείς ένα κείμενο που να χτίζει γέφυρες, να προβάλλει καινοτόμες ιδέες για ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή. Και κυρίως για δικαιοσύνη!
Αντίθετα, ανοίγει πληγές, προκαλώντας αντιδράσεις από εμπλεκόμενους, εντείνοντας την πολιτική δηλητηρίαση και κάνοντας αδύνατες μελλοντικές συνεργασίες…
Οι σύμβουλοί του φαίνονται σαν ερασιτέχνες από discount σούπερ μάρκετ (σικ), ανίκανοι να δουν πώς αυτό το εγχείρημα ενισχύει την πόλωση αντί να την εξαλείψει.
Εντάξει, ο άνθρωπος το αποκαλύπτει και στο βιβλίο του ξεκάθαρα. Δεν έχει την ικανότητα να επιλέγει σοβαρούς, αξιόπιστους και επαγγελματίες συνεργάτες. Βέβαια, για έναν ηγέτη κόμματος, πόσο μάλλον και χώρας, μια τέτοια ικανότητα είναι απολύτως απαραίτητη και αναγκαία…
Οπότε, με τις αφηγήσεις στο βιβλίο του, ο Τσίπρας, το μόνο που καταφέρνει με επιτυχία είναι να μας πείσει ότι πάσχει από σοβαρή αδυναμία στην επιλογή σωστών συνεργατών. Αυτό βέβαια το γνωρίζαμε ήδη, δεν χρειαζόταν να γράψει και βιβλίο για να μας το πει.
Αυτό όμως είναι το ένα σενάριο, διότι στο άλλο σενάριο, το χειρότερο, φαίνεται πως απλά φορτώνει τις ευθύνες των συλλογικών αποτυχιών στους… ερασιτέχνες ή νάρκισσους συνεργάτες του. Δικές του επιλογές οι συνεργάτες όμως, οπότε επιστρέφουμε ξανά στο πρώτο σενάριο…
Υπάρχει όμως και το πιο… “προωθημένο” σενάριο η τακτική του δηλαδή να “χτυπήσει” και να απαξιώσει διάφορους “παίκτες” ώστε να καθαρίσει ο δρόμος της πολιτικής του επιστροφής. Βέβαια, στην πολιτική μόνος σου δεν πας πουθενά.
Ωστόσο, η άλλη τακτική που φαίνεται να ακολουθεί στο βιβλίο του ο Αλέξης Τσίπρας αφορά τις… “συγγνώμες” του με τις οποίες καθορίζει κατά κάποιο τρόπο τους νέους πολιτικούς “φίλους” του. Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο σε αυτό, νομίζω καταλαβαίνετε, όσοι θέλετε δηλαδή να καταλάβετε.
Τελικά, η “Ιθάκη” δεν είναι ταξίδι προς το μέλλον, αλλά ναυάγιο στο παρελθόν – μια χαμένη ευκαιρία που αποδομεί όχι μόνο το βιβλίο, αλλά και κάθε ελπίδα για σοβαρή πολιτική επιστροφή για τον Αλέξη Τσίπρα…
Όσο για το… feedback του βιβλίου… Αρκεί κάποιος να δει τα σχετικά δημοσκοπικά ευρήματα, σύμφωνα με τα οποία οι πολίτες σε ένα ποσοστό 44,2% πιστεύουν ότι η κουβέντα γύρω από το βιβλίο «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα λειτουργεί αρνητικά για την εικόνα του…
