Απεριόριστος σεβασμός και υποστήριξη στην μάνα Καρυστιανού που ζητάει δικαιοσύνη για το παιδί της. Ωστόσο, πολιτικά και ιδεολογικά ουδεμία σχέση δεν μπορούμε να έχουμε με ξεπερασμένες απόψεις για ανθρώπινα δικαιώματα…
Η Μαρία Καρυστιανού αξίζει απεριόριστο σεβασμό για τον αγώνα της να αποδοθεί δικαιοσύνη για το παιδί της και τα υπόλοιπα θύματα των Τεμπών. Το κίνημα αυτό παραμένει φάρος ελπίδας ενάντια στη διαφθορά και την ατιμωρησία. Ωστόσο, οι πολιτικές της απόψεις, όπως αποκαλύφθηκαν πρόσφατα, δημιουργούν βαθιά ρήγματα.
Σε συνέντευξή της στις 19 Ιανουαρίου 2026, η Καρυστιανού, παιδίατρος η ίδια, μίλησε για “δημόσια διαβούλευση” στις αμβλώσεις, διχάζοντας την κοινωνία για τα δικαιώματα της γυναίκας και του εμβρύου.
Αυτή η στάση δεν είναι απλώς ξεπερασμένη, είναι ξεκάθαρο red flag, που μας φέρνει δεκαετίες πίσω, τότε που οι γυναίκες δεν είχαν λόγο στο σώμα τους.
Μια μέρα μετά, στις 20 Ιανουαρίου, απάντησε στην κριτική που δέχτηκε, μιλώντας για “διαστρέβλωση” των λεγομένων της και για “διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης” από τους εχθρούς της.
Επέλεξε δηλαδή το κλασικό ελληνικό πολιτικό τρικ: “Δεν είναι αυτό που νομίζεις”.
Λέει τώρα ότι “κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν τίθεται σε διαβούλευση”, διαψεύδοντας ουσιαστικά τα αρχικά της λόγια. Αυτό το “δεν καταλάβατε τι εννοούσα” είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της επαγγελματικής πολιτικής στη χώρα μας, όπως πολύ εύστοχα σημειώνει και η γνωστή Δέσποινα Κουτσούμπα σε σχετική ανάρτηση της, και τελικά αντί να αλλάζεις τον θεσμό, σε αλλάζει αυτός. Και δυστυχώς, η Καρυστιανού φαίνεται να ενσωματώνεται σε αυτό το σύστημα.
Να είμαστε δίκαιοι και με τους δημοσιογράφους και τα μίντια. Όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά τι παίζει με το μιντιακό τοπίο στην χώρα μας και πως λειτουργούν οι… “δημοσιογράφοι”. Το έχουμε θίξει εδώ άπειρες φορές. Μην επαναλαμβανόμαστε.
Το “παιχνίδι” όμως αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και η ίδια η κυρία Καρυστιανού. Οπότε δικαιολογίες πάνω σ’ αυτό δεν υπάρχουν.
Και σε μια συνέντευξη της μιας ώρας, όχι των 5 λεπτών, ναι υπήρχε χώρος και για μια ερώτηση σχετικά με την άμβλωση και άλλα παρόμοια θέματα, ειδικά δε από την στιγμή που υπάρχει και όλη αυτή η παραφιλολογία γύρω από τα πρόσωπα του στενού πολιτικού της κύκλου.
Ήταν αναμενόμενη η ερώτηση αυτή. Ήταν παγίδα;
Μα μόνο παγίδες θα έχει μπροστά της κι αυτό είναι επίσης αναμενόμενο και λογικό για ένα “σύστημα” που αισθάνεται ότι “απειλείται” από την κυρία Καρυστιανού, η οποία θα πρέπει να είναι περισσότερο υποψιασμένη.
Πάτησε την “μπανανόφλουδα” ή μήπως όχι; Να εξετάσουμε λίγο την σκοπιμότητα της αρχικής της τοποθέτησης;
Το θέμα για τις αμβλώσεις το γυροφέρνουν οι διάφοροι ενδιαφερόμενοι για τα δικαιώματα του… αγέννητου παιδιού, με αφίσες, φυλλάδια, αυτοκόλλητα, πρωτοσέλιδα και με κορύφωση εκείνο το αλησμόνητο “συνέδριο γονιμότητας”. Να είχαν την αγωνία και για τα γεννημένα παιδιά τι καλά που θα ήταν ε;
Και βέβαια έχουμε και το θέμα με το δημογραφικό που δεν το έχουν συνδέσει μόνο με το να πάμε τις συντάξεις στα 72 χρόνια αλλά και με τις αμβλώσεις, που στην Ελλάδα είναι πιο ελεύθερες από τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.
Και η σκοπιμότητα; Εκλογές έρχονται και προφανώς η “εκκλησιαστική ψήφος” θα παίξει σημαντικό ρόλο. Και μπορεί η επίσημη ηγεσία της Εκκλησίας να μην το πιέζει το θέμα, αλλά ένα πολύ μεγάλο μέρος του κλήρου έχει σηκώσει παντιέρες. Καταλάβατε νομίζω μην το συνεχίσω περισσότερο…
Το ιδεολογικό υπόβαθρο της κυρίας Καρυστιανού, με δεξιές αποχρώσεις, ξεδιπλώνεται τώρα μπροστά μας.
Η πείρα έχει δείξει ότι γενικά όσοι λένε πως δεν είναι ούτε με την Αριστερά, ούτε με την Δεξιά είναι δεξιοί, καραδεξιοί.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα… η δεξιά δεν είναι αυτή που προκάλεσε και στην συνέχεια προσπάθησε να συγκαλύψει το έγκλημα στα Τέμπη;
Οι στενές σχέσεις με την εκκλησία, σε μια θρησκόληπτη “Μπανανία” όπου ακόμα και “άθεοι” πολιτικοί υπερθεματίζουν για την Παναγία (θυμηθείτε τα εγκώμια Τσίπρα για την Παναγία τον Δεκαπενταύγουστο του 2020), είναι κατανοητές αλλά μη αποδεκτές. Τουλάχιστον από εμάς.
Και εδώ μπαίνει το ερώτημα… η Δικαιοσύνη δεν ήταν αυτή που έστελνε του χαροκαμένους γονείς να πουν τον πόνο τους στην Εκκλησία όταν έθεταν πιεστικά ερωτήματα;
Και μετά βλέπαμε μερικούς ιεράρχες να κάνουν αναρτήσεις απαξιωτικές ακόμα και για την ίδια την κυρία Καρυστιανού…
Πάντως γενικά άλλο είναι ο σεβασμός, άλλο η λατρεία, άλλο η κοροϊδία από θεομπαίχτες λαϊκιστές, με αφορμή την κουβέντα για τις φωτογραφίσεις δίπλα από εικόνες. Και σίγουρα άλλο είναι -και μάλιστα πολύ επικίνδυνο- το να ανοίγει παράλληλα και μια κουβέντα για τις αμβλώσεις. Και μάλιστα από μια γυναίκα, που είναι και γιατρός…
Παρόλα αυτά θα πρέπει να το χωνέψουμε σιγά – σιγά ότι έτσι όπως εξελίσσεται το σκηνικό αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η θλιβερή συνέχεια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη και φυσικά της ατολμίας της αντιπολίτευσης γενικά και ειδικότερα του Τσίπρα, ο οποίος όταν είχε την ευκαιρία να σπάσει αβγά σε ένα προνομιακό για την Αριστερά πεδίο, ώστε να γίνει ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός, αυτός αποδείχτηκε λίγος.
Και βέβαια αυτή η φάση είναι ασφαλώς το βούτυρο στο ψωμί του Μητσοτάκη ο οποίος πέραν του ότι κάνει party ετοιμάζεται να μας φορτώσει και τα παιδόγγονα του…
Είχε πλάκα πάντως που βγήκαν οι ψεκασμένοι ακροδεξιοί του Μητσοτάκη, με αφορμή κιόλας το θέμα των αμβλώσεων, για να μας το παίξουν τάχα μου φιλελεύθεροι και προοδευτικοί που δεν βάζουν σε διαβούλευση τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Παλιότερα βέβαια μια χαρά ανέβαζαν αναρτήσεις με το περίφημο πρωτοσέλιδο του Sport Time για τα δικαιώματα του… εμβρύου. Αλλά μην τους χαρακτηρίσεις μετά ως υποκριτές και πολιτικά σούργελα γιατί θα παρεξηγηθούν και θα αρχίσουν τα γνωστά περί τοξικότητας και πολιτικού πολιτισμού.
Στον λαλίστατο υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη αναφερόμαστε, ο οποίος εκτός από αυτόγραφο του Παττακού έχει διακριθεί και στην πώληση… νανοβιονικών γιλέκων.
Καλά για την υποκρισία του εκπροσώπου κυβερνητικής παπάτζας και ψευτιάς, κ. Μαρινάκη τι να σχολιάσουμε; Αρκούν νομίζω 2 screenshot και κουβέντα παραπάνω.
Ήμουν και παραμένω υπέρ της ίδρυσης κόμματος από την Καρυστιανού. Είναι βασικό δικαίωμα της και μάλιστα όταν την είχα συναντήσει στο Ηράκλειο στα πλαίσια εκδήλωσης μνήμης για το έγκλημα στα Τέμπη της το είχα προτείνει κιόλας. Από το να κάνει κόμμα μέχρι το με ποιους θα το κάνει, με ποιο τρόπο και με τι αφήγημα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Απόσταση που γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όμως όταν αυτό το εγχείρημα απέχει από τον αρχικό στόχο, το αίτημα δηλαδή για αληθινή δικαιοσύνη.
Κλείνοντας όμως να πούμε ότι όταν φτάνουμε στο σημείο να στην βγαίνει από αριστερά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης μάλλον που έχεις θέμα τελικά και μάλιστα μεγάλο…
Το γενικότερο συμπέρασμα που βγαίνει πάντως απ’ όλο αυτό το σκηνικό είναι φυσικά και πάλι η… απογοήτευση. Δεν σταματάμε όμως, συνεχίζουμε κόντρα στα σημάδια των καιρών. Όχι, αυτόν τον κατήφορο δεν θα τον επιτρέψουμε να συμβεί…
