Ο Μητσοτάκης πετά την μάσκα της “πράσινης” ανάπτυξης και γίνεται “πιόνι” του Τραμπ και των πετρελαιάδων για να αγοράσει πολιτικό χρόνο. Ενώ ο ΟΗΕ καταδικάζει, η Ελλάδα ξεκινά εξορύξεις θυσιάζοντας το περιβάλλον και τις τσέπες των πολιτών στα ξένα συμφέροντα…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο αυτοαποκαλούμενος πρωτεργάτης της πράσινης μετάβασης στην Ελλάδα, αποκαλύπτει με εκκωφαντικό τρόπο την υποκρισία του.
Πριν από λίγα χρόνια, κήρυττε την απομάκρυνση από τα ορυκτά καύσιμα ως επιτακτική ανάγκη για την προστασία του περιβάλλοντος. Κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων, μαζική εγκατάσταση ανεμογεννητριών από εταιρείες όπως η ΤΕΡΝΑ (business as usual), και εισαγωγή πανάκριβου φυσικού αερίου – όλα αυτά στο όνομα της “πράσινης ανάπτυξης”.
Το αποτέλεσμα;
Οι πολίτες πλήρωσαν ακριβά: υπέρογκοι λογαριασμοί ρεύματος, ενισχυμένοι από τα καρτέλ ενέργειας που λεηλατούν τις τσέπες μας, ενώ η χώρα βυθίστηκε σε ενεργειακή εξάρτηση από ξένα συμφέροντα.
Η “πράσινη” πολιτική αποδείχθηκε μια φούσκα, που ωφέλησε λίγους μεγαλοεπιχειρηματίες και τιμώρησε την κοινωνία.
Και ξαφνικά, η στροφή 180 μοιρών… το λες και… κυβίστηση (σικ)
Με στόχο να αγοράσει πολιτικό χρόνο και κεφάλαιο από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Μητσοτάκης σπεύδει να υπογράψει συμφωνίες για εξορύξεις υδρογονανθράκων στη Μεσόγειο.
Η κυβέρνησή του αγκαλιάζει την ExxonMobil και άλλους αμερικανικούς κολοσσούς, παρουσιάζοντας τις γεωτρήσεις ως “ευκαιρία” για ενεργειακή αυτονομία.
Αλλά αυτή η κίνηση δεν είναι παρά μια απελπισμένη απόπειρα να “κολακεύσει” τον Τραμπ, που προωθεί τα ορυκτά καύσιμα ως “εθνική ασφάλεια”.
Ενώ η Ελλάδα υποτίθεται ότι ηγείται στην Ευρώπη για την κλιματική αλλαγή, γίνεται πιόνι σε γεωπολιτικά παιχνίδια, θυσιάζοντας το περιβάλλον για βραχυπρόθεσμα οφέλη.
Το πρόσφατο δημοσίευμα του Politico αποτυπώνει αυτή την αντίφαση με σοκαριστική σαφήνεια.
Σύμφωνα με το άρθρο “As UN decries fossil fuel expansion, Greece starts drilling for gas in Mediterranean”, η Ελλάδα ξεκινά γεωτρήσεις για φυσικό αέριο, ένα ορυκτό καύσιμο που συμβάλλει δραστικά στην υπερθέρμανση του πλανήτη, ακριβώς την ημέρα που ξεκινά η COP30 στη Βραζιλία.
Ο ΟΗΕ καταδικάζει την επέκταση των ορυκτών καυσίμων, καλώντας σε άμεση μείωση, ενώ η Αθήνα, με αμερικανική στήριξη, προχωρά σε εξερευνήσεις που θα ξεκινήσουν τέλη 2026 ή αρχές 2027.
Το Politico τονίζει ότι αυτή είναι η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που η Ελλάδα επιτρέπει τέτοιες δραστηριότητες, και η κυβέρνηση Τραμπ το χαιρετίζει ως “μεγάλη νίκη”.
Αυτή η σύμπτωση δεν είναι τυχαία…
Ενώ παγκόσμιοι ηγέτες συζητούν για κλιματική δράση, η Ελλάδα κάνει μια ακόμα πανηγυρική οπισθοδρόμηση, αγνοώντας περιβαλλοντικές δεσμεύσεις και ευρωπαϊκές οδηγίες.
Αλλά ας δούμε τι κερδίζουν πραγματικά οι χώρες από τέτοιες εξορύξεις.
Θεωρητικά, τα κοιτάσματα φέρνουν πλούτο: έσοδα από εξαγωγές, θέσεις εργασίας, οικονομική ανάπτυξη.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι συχνά εφιαλτική, λόγω του “καταραμένου πόρου” (resource curse).
Χώρες με πλούσια κοιτάσματα, όπως η Νιγηρία, η Βενεζουέλα και η Αγκόλα, εκμεταλλεύονται τα αποθέματά τους σε υπερβολικό βαθμό, αλλά καταλήγουν σε φτώχεια, διαφθορά και περιβαλλοντική καταστροφή.
Στη Νιγηρία, τα πετρελαϊκά έσοδα λεηλατούνται από ελίτ και ξένες εταιρείες, αφήνοντας δέλτα του Νίγηρα μολυσμένα και κατοίκους σε ακραία φτώχεια. Η Βενεζουέλα, με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου, μετατράπηκε σε “Μπανανία”: υπερπληθωρισμός, κοινωνική κατάρρευση και εξάρτηση από εξαγωγές που καταρρέουν με τις τιμές.
Οι πολίτες σπάνια ωφελούνται – τα κέρδη καταλήγουν σε ολιγάρχες και ξένα συμφέροντα, ενώ το περιβάλλον υποφέρει από ρύπανση και κλιματικές αλλαγές.
Στην Ελλάδα, αυτή η πορεία κινδυνεύει να επαναληφθεί.
Ο Μητσοτάκης, αντί να επενδύσει σε βιώσιμη ανάπτυξη, επιλέγει μια υποκριτική στροφή που θα βαθύνει την εξάρτηση και θα πλήξει το περιβάλλον.
Η “πράσινη” μάσκα πέφτει, αποκαλύπτοντας ένα πολιτικό παιχνίδι που κοστίζει ακριβά σε όλους μας…
