Άλλος σου πουλάει αιωνιότητα με «κβαντικά» μηχανήματα στο Κολωνάκι, άλλος σου πούλαγε υγεία με νανοβιονικά γιλέκα στην τηλεόραση. Και μετά φταίμε εμείς που δεν «προσέξαμε». Τα red flags είναι πάντα εκεί. Εμείς τα βλέπουμε;
Ενόσω θρηνεί η κοινότητα για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ας δούμε ψύχραιμα τι έχει προκύψει, γιατί πίσω από τον άδικο χαμό ξεπροβάλλει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ο λόγος που ο Άδωνις Γεωργιάδης βγήκε ακαριαία να πει ότι η κλινική δεν ήταν αδειοδοτημένη για τη συγκεκριμένη επέμβαση ήταν ένας: να πετάξει την ευθύνη από πάνω του. Πήγε ο Μαζωνάκης σε χώρο χωρίς άδεια, άρα ατομική ευθύνη.
Μόνο που ο καθένας αναρωτιέται: πώς λειτουργούσε αυτή η δομή τόσα χρόνια, με τόσο δημόσια παρουσία, διαφημίζοντας την υπηρεσία ακόμα και σε ιατρικά συνέδρια, μερικά υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας, χωρίς ο αρμόδιος υπουργός να πάρει είδηση ότι διαφημίζονται παράνομες υπηρεσίες;
Πιο βαριά εκτεθειμένος ο Γιώργος Πατούλης: ως πρόεδρος του ΙΣΑ, πρόσφατα εκλέχτηκε για την 5η θητεία του, είναι ο αρμόδιος για τις αδειοδοτήσεις, κι όμως δήλωσε ότι θα ερευνήσει ΑΝ υπήρχε άδεια χρήσης του μηχανήματος.
Την ίδια ώρα, ο δικηγόρος των ιδιοκτητών υποστηρίζει ότι το μηχάνημα είχε δηλωθεί στον ΙΣΑ και μάλιστα από την εταιρεία τους. Δύσκολα λέει ψέματα κάποιος για κάτι που καταρρίπτεται σε πέντε λεπτά. Άρα: όταν κάποιος πήγε και δήλωσε ότι απέκτησε το Χ μηχάνημα, ο ΙΣΑ δεν ξεκίνησε διαδικασία αδειοδότησης και ελέγχου; Για ποιον λόγο παίρνει μια κλινική ένα τέτοιο μηχάνημα για να βάζει σεμεδάκια και εικόνες πάνω;
Εδώ ανοίγει το πραγματικό ζήτημα: η αδειοδότηση και η λειτουργία των ιδιωτικών δομών υγείας.
Δέχομαι ότι ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί, και πρέπει να λειτουργεί, επικουρικά στον δημόσιο. Ωστόσο, με ποιους όρους και με ποιες διαδικασίες ελέγχου μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Όπως έδειξε και το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων, η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να φτιάξει έναν νόμιμο, λειτουργικό ιδιωτικό τομέα. Την ενδιαφέρει μόνο να παραχωρήσει, ανεξέλεγκτα, μεγάλο μέρος της πίτας. Μπίζνες δηλαδή και τίποτα άλλο.
Ας πούμε όμως και την αλήθεια: ευθύνη έχει σαφώς κι ο πολίτης για το πού επιλέγει να πάει. Γιατί τα red flags ήταν μπροστά μας.
Η μία δήλωνε ολιστική, εναλλακτική ιατρική, με μεταπτυχιακό στην «κβαντική ιατρική». Ο άλλος μιλούσε στις διαφημίσεις του από γραφείο γεμάτο εικόνες.
Γιατρός με τις εικόνες να του βγαίνουν κι από τα μπατζάκια; Ξεκάθαρο red flag…
Όπως red flag είναι κι ένας υπουργός Υγείας που παλιά πουλούσε στο τηλεμάρκετινγκ, ανάμεσα σε βιβλία ιστορίας, και νανοβιονικά γιλέκα.
Κι όπως, εντέλει, red flag είναι μια ολόκληρη κυβέρνηση που αντιμετωπίζει την υγεία σαν πίτα προς μοίρασμα.
Τα red flags είναι πάντα εκεί. Τα βλέπουμε, κάνουμε τις επιλογές μας και μετά τις λουζόμαστε. Και για να μη γελιόμαστε: την αδειοδότηση των δομών όπου εμπιστευόμαστε τη ζωή μας την έχει ο Πατούλης.
Ας μη χάνουμε όμως τον μπούσουλα. Ο υπουργός Υγείας δεν είναι υπουργός μόνο των ιδιωτικών κλινικών ούτε μόνο του δημοσίου, είναι υπεύθυνος για την υγεία μας συνολικά.
Για τα νοσοκομεία του ΕΣΥ που στενάζουν από ελλείψεις σε γιατρούς, κρεβάτια και χρήματα, και ταυτόχρονα για το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί ο ιδιωτικός τομέας.
Δεν μπορεί να βγαίνει να μοιράζει «ατομικές ευθύνες» για το ένα, τη στιγμή που έχει την πολιτική ευθύνη και για τα δύο.
Όταν το δημόσιο σύστημα απαξιώνεται και ο κόσμος σπρώχνεται στον ιδιωτικό, κι όταν ο ιδιωτικός τομέας αφήνεται αδειοδοτημένος στο περίπου, το red flag δεν είναι πια ένας γιατρός ή ένα μηχάνημα. Είναι μια ολόκληρη πολιτική για την υγεία και φυσικά ο υπουργός που την υπογράφει.
