Η υποκρισία στην οποία είναι βουτηγμένοι όλοι οι ακροδεξιοί ανά τον κόσμο, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ωστόσο, ο Τραμπ το έχει πάει σε άλλο level δείχνοντας ότι αυτή δεν έχει ταβάνι για τους μισαλλόδοξους, τους πολεμοκάπηλους και αυτούς που, υποτίθεται, υποστηρίζουν την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, αλλά μόνο στα λόγια (φυσικά)…
Η υποκρισία στην οποία είναι βουτηγμένοι όλοι οι ακροδεξιοί ανά τον κόσμο, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ωστόσο ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ δείχνει ότι αυτή δεν έχει ταβάνι για τους μισαλλόδοξους, τους πολεμοκάπηλους και αυτούς που, υποτίθεται, υποστηρίζουν την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, αλλά μόνο στα λόγια.
Τους τελευταίους μήνες μας έπρηξε τα… νεύρα, λέγοντας δεξιά κι αριστερά ότι θα έπρεπε να του απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης για τις «ενέργειές» του να σταματήσει πολέμους και να να μας προσφέρει «παγκόσμια ειρήνη», φτάνοντας μάλιστα σε σημείο να το απαιτήσει κιόλας.
Ποιός, ο άνθρωπος που από τις πρώτες μέρες της θητείας του ξεκίνησε εμπορικό πόλεμο με όλον τον κόσμο, προς όφελος της χώρας του και το μόνο που δεν μας ζήτησε είναι να λέμε κι ευχαριστώ που υπάρχουν οι ΗΠΑ.
Ο άνθρωπος που μόλις ανέλαβε πρόεδρος, απαίτησε από την Δανία να του δώσει την Γροιλανδία, ειδάλλως θα την πάρει μόνος του.
Ο άνθρωπος που βομβάρδίζει όπου του αρέσει (βλέπε Ιράν, Υεμένη κ.α.), με το πρόσχημα ότι αυτό «θα φέρει ειρήνη».
Ο άνθρωπος που βομβαρδίζει σκάφη σε διεθνή ύδατα που, θεωρητικά, προέρχονται από την Βενεζουέλα και μεταφέρουν ναρκωτικά στην υπέροχη χώρα του. Που απειλεί να ρίξει έναν εκλεγμένο πρόεδρο (Μαδούρο), επειδή δεν του αρέσει.
Μάλιστα προχθές διαβάσαμε ότι πιθανόν να εγκρίνει επιχειρήσεις από τη CIA προκειμένου να ρίξει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας ενώ σήμερα εμφανίζεται θετικός να παραχωρήσει πυραύλους στην Ουκρανία για να πλήξει πιο βαθιά το έδαφος της Ρωσίας.
Και όλα αυτά, την ώρα που έχει εξαπολύσει σφοδρή επίθεση στην Δημοκρατία και τους θεσμούς εντός των ΗΠΑ, καταχράζοντας την εξουσία, λειτουργώντας ως «one man state» (σαν αυτά τα καθεστώτα που τόσο απεχθάνονται οι Δυτικοί), κυνηγώντας δικαστές που αντιστέκονται, ενώ έφτασε στο σημείο να βγάλει τον στρατό σε διάφορες πόλεις της χώρας του για να κάνουν τη δουλειά της αστυνομίας.
Αυτός ο «άνθρωπος» λοιπόν, που βλέπει όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους ως αριθμούς (γιατί έτσι έμαθε ως «πετυχημένος επιχειρηματίας») απαίτησε το Νόμπελ Ειρήνης.
Και κάποιοι, εντός και εκτός συνόρων, τον προσκυνούν…
