Τα Χανιά, από πόλη κουλτούρας, έγιναν αδίστακτος «κερματοδέκτης» που νοιάζεται μόνο για τον τουρίστα. Φοιτητές παλεύουν για τα στοιχειώδη, κάτοικοι αγνοούνται, η στέγη απλησίαστη. Η απληστία κυριαρχεί, αλλά ο τόπος κινδυνεύει να χάσει την ψυχή του…
Τελικά, όσο σκληρό και αν ακούγεται ή ακόμα και αν κάποιοι θεωρούν πως είναι μια υπερβολική προσέγγιση τα Χανιά ως πόλη τα τελευταία χρόνια έχουν υποστεί μια αλλοίωση των χαρακτηριστικών τους.
Κι όταν γραφούμε τα Χανιά, δεν αναφερόμαστε σε κάτι αόριστο και απρόσωπο.
Αναφερόμαστε στην κουλτούρα των κατοίκων, στον προσανατολισμό που έχει αποκτήσει ο τόπος με βάση συγκεκριμένες επιλογές, όπου προφανώς αυτές οι επιλογές έχουν προκύψει από συγκεκριμένες αποφάσεις.
Η αφορμή για να το αναδείξουμε όλο αυτό προέκυψε από την τελευταία κινητοποίηση των φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης, οι οποίοι για μια ακόμη χρονιά κι ενώ έχει ξεκινήσει το ακαδημαϊκό έτος, φτάνουν να διεκδικούν τα αυτονόητα, δηλαδή να μπορούν να μετακινούνται από και προς το Πολυτεχνείο, χωρίς να χρειάζεται να ξοδεύουν υπέρογκα για τους ίδιους και για την οικογένεια τους ποσά.
Παρατηρούμε πως εδώ και ένα μήνα οι φοιτητές και οι ανάγκες τους έχουν γίνει «μπαλάκι» μεταξύ του ιδρύματος, του Αστικού ΚΤΕΛ και της Περιφέρειας Κρήτης.
Από τη μια το ελεγκτικό συνέδριο που δεν επιτρέπει της υπογραφή της σύμβασης που θα λύσει το πρόβλημα, από την άλλη μια ανώνυμη εταιρεία (βλέπε Αστικό ΚΤΕΛ) χωρίς καμία κοινωνική πολιτική ουσιαστικά, και από την άλλη οι τοπικές αρχές, που απλώς παρατηρούν, χωρίς να επεμβαίνουν.
Όλα αυτά, όμως έχουν εξήγηση.
Συμβαίνουν σε μια πόλη, που τα τελευταία χρόνια, ζει και αναπνέει, πορεύεται και «δημιουργεί», μόνο για να «αναπτύξει» της βαριά βιομηχανία της, όντας κορυφαίος προορισμός, δηλαδή το τουριστικό της προϊόν.
Για οτιδήποτε άλλο, ή καλύτερα για οποιονδήποτε άλλο, δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον.
Προτεραιότητα ας πούμε του δήμου Χανίων είναι να μετατραπούν τα Χανιά σε μια πόλη, φιλική για τον επισκέπτη και μόνο, που χωρίς να ενοχλείται θα περπατά στην πόλη, θα την απολαμβάνει, ενώ το κατάλυμα που θα τον φιλοξενεί, θα του προσφέρει όλες τις ανέσεις και θα είναι και πολύ κοντά του και στα καλύτερα σημεία.
Η πρόσβαση του μόνιμου κατοίκου στο σπίτι του, ή γενικότερα η ικανοποίηση των αναγκών του με θέσεις στάθμευσης κοκ είναι δευτερευούσης σημασίας.
Η κατεύθυνση είναι αυτή και ο προσανατολισμός υιοθετείται από όλους.
Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, Αστικό και Υπεραστικό ΚΤΕΛ, την τουριστική περίοδο, εκτελούν πυκνά δρομολόγια με κύριο μέλημα την εξυπηρέτηση του επισκέπτη και μόνο.
Ο μόνιμος κάτοικος, μπορεί να περιμένει στη στάση ώρες για να πάει στο σπίτι του, αν ας πούμε αυτό είναι στη γειτονιά του Αγίου Ιωάννη, η στα Παχιανά, όπου φυσικά δεν πάνε, γιατί άλλωστε να το κάνουν, οι τουρίστες.
Αυτή η κουλτούρα όμως και αυτή η προσέγγιση, έχει «ποτίσει» και ένα μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας, με αποτέλεσμα και το πρόβλημα της στέγης να έχει εξελιχθεί ως μείζον.
Κατοικίες για μακροχρόνια μίσθωση δεν υπάρχουν και όσες διατίθενται, ενοικιάζονται με εξωφρενικά μισθώματα.
Τα αποτελέσματα έχουν αναδειχθεί πολλές φορές.
Εν κατακλείδι:
Ο τόπος έχει μετατραπεί σε έναν σκληρό «κερματοδέκτη», όπου τα πάντα κινούνται στη λογική του «πόσα θα αφήσεις» και όπου οι περισσότεροι πια, έχουν μάθει να σε κοιτάνε πρώτα στην τσέπη.
Καιρός όμως λαγού, καιρός λαγουδίνας, λέγανε οι παλιότεροι και πιο σοφοί.
Ας το κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας…
Γιατί στο τέλος τέλος υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια…
