Ας μην τρέφουμε αυταπάτες! Η «ευελιξία» των 13 ωρών, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δυνατότητα που θα εξυπηρετεί τον εργοδότη και μόνο! Οι εργαζόμενοι θα υποτάσσονται ολοένα και περισσότερο στην εργασιακή δυστοπία και ο ελεύθερος χρόνος θα γίνει προνόμιο για ακόμα λιγότερους…
Παρά τις έντονες αντιδράσεις συνδικαλιστικών οργανώσεων, νομικών, εργατολόγων αλλά και των ίδιων των Επιθεωρητών Εργασίας, κατατέθηκε προς ψήφιση στη Βουλή το νομοσχέδιο με τίτλο «Δίκαιη εργασία για όλους-απλοποίηση της νομοθεσίας-στήριξη στον εργαζόμενο-προστασία στην πράξη-συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις».
Σημείο τριβής, η διάταξη που τροποποιεί τον Κώδικα Εργατικού Δικαίου και προβλέπει τη δυνατότητα υπερωριακής απασχόλησης για έως 13 ώρες τη μέρα στον ίδιο εργοδότη, εφόσον οι εβδομαδιαίες ώρες δεν υπερβαίνουν τις 40 και με δικαίωμα άρνησης από πλευράς εργαζόμενου.
Η Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως και άλλα κυβερνητικά στελέχη, παρουσιάζουν την επίμαχη διάταξη ως δείγμα ευελιξίας και σωστής διευθέτησης του χρόνου εργασίας.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και -στην πλειονότητα των περιπτώσεων- εις βάρος των εργαζόμενων.
- Άραγε, έχει τη δυνατότητα ένας εργαζόμενος, ειδικά χαμηλής εξειδίκευσης ή εποχικός, να διαπραγματεύεται επί ίσοις όροις με τον εργοδότη του για τις υπερωρίες, μέσα σε ένα περιβάλλον έντονης εργασιακής και οικονομικής επισφάλειας, όταν το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας έχει μετατραπεί σε μια υποστελεχωμένη και ανάπηρη δήθεν ανεξάρτητη αρχή;
- Είναι εφικτό, σε μια χώρα όπου ήδη έχουν παρατηρηθεί πλείστα όσα φαινόμενα παράτυπης εφαρμογής της ψηφιακής κάρτας εργασίας, να μιλάμε για σύννομο τρόπο εφαρμογής της υπερεργασίας και της υπερωριακής απασχόλησης, ειδικά σε τομείς που πλήττονται από υποστελέχωση, όπως ο τουρισμός και η εστίαση;
Ποιος εχέφρων άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι ο εργαζόμενος που θα αρνηθεί να εργαστεί υπερωριακά θα παραμείνει για πολύ καιρό στη θέση του;
Και ποιος δεν θυμάται ότι η κυβέρνηση της ΝΔ κατάργησε τον βάσιμο λόγο απόλυσης ήδη από τον δεύτερο μήνα της θητείας της, τον Αύγουστο του 2019;
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες! Η «ευελιξία» των 13 ωρών, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δυνατότητα που θα εξυπηρετεί τον εργοδότη, ο οποίος θα κάνει τη δουλειά του με έναν υπάλληλο πλήρους (και μαρτυρικής) απασχόλησης, χωρίς να χρειάζεται να προσλαμβάνει έναν δεύτερο μερικής.
Ο εργαζόμενος, απλώς θα μετατρέπει την ανάγκη σε υποχρέωση, υποτασσόμενος στη διαρκώς επιδεινούμενη πραγματικότητα, ενώ ο ελεύθερος χρόνος θα καθίσταται προνόμιο για όλο και λιγότερους.
