Σε έναν κόσμο που φλέγεται από σκάνδαλα όπως τα έγγραφα Epstein, η Έφη Αχτσιόγλου ανησυχεί για τον… βιγκανισμό έναντι του τραμπισμού. Αυτή η αποσύνδεση της πολιτικής ελίτ από τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών αποκαλύπτει την ανάγκη για “κανονικούς” ανθρώπους στη Βουλή…
Σε μια εποχή όπου ο πλανήτης βυθίζεται σε κρίσεις -από οικονομικές ανισότητες και γεωπολιτικές εντάσεις μέχρι σοκαριστικές αποκαλύψεις όπως τα έγγραφα Epstein, που εκθέτουν δίκτυα διαφθοράς και εκμετάλλευσης- η Έφη Αχτσιόγλου, πρώην υπουργός και παραλίγο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγει να εστιάσει σε… φιλοσοφικές συγκρίσεις μεταξύ βιγκανισμού και τραμπισμού.
Σε ανάρτησή της στα social media, γράφει: «Η επιλογή της χορτοφαγίας απορρέει από τη συνεχή προσπάθεια να μπούμε στη θέση του άλλου… Υπ’ αυτό το πρίσμα, πράγματι, βιγκανισμός και τραμπισμός δεν πάνε μαζί». Και καταλήγει ανησυχώντας για την επιρροή του βιγκανισμού υπό την απειλή του τραμπισμού. Πραγματικά, σοκαριστικό…
Ενώ ο κόσμος καίγεται, η κυρία Αχτσιόγλου -παρολίγον ηγέτιδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης- φαίνεται να ζει σε έναν παράλληλο σύμπαν, όπου οι προτεραιότητες είναι αφηρημένες ιδεολογικές μάχες και όχι τα καθημερινά βάσανα των πολιτών.
- Ποιος νοιάζεται για τον βιγκανισμό όταν εκατομμύρια Έλληνες παλεύουν με χρέη, χαμηλούς μισθούς, ακριβό κόστος ζωής και ένα διαλυμένο σύστημα υγείας;
- Όταν γονείς αγωνίζονται να σπουδάσουν τα παιδιά τους, υπάλληλοι επιβιώνουν με τον βασικό μισθό και ελεύθεροι επαγγελματίες πνίγονται σε φόρους και γραφειοκρατία;
Αυτή η στάση αποκαλύπτει το βαθύ χάσμα μεταξύ της πολιτικής ελίτ και της κοινωνίας.
Οι “κομιλφό αριστοκράτες” της πολιτικής, κλεισμένοι στο κουκούλι τους, συζητούν για αφηρημένες έννοιες ενώ αγνοούν τα πραγματικά προβλήματα.
Μήπως ήρθε η ώρα να μπουν στη Βουλή “πολίτες της διπλανής πόρτας”;
Ένας μικρομεσαίος που χρωστάει, ένας υπάλληλος με βασικό μισθό, ένας γονιός που παλεύει για τις σπουδές των παιδιών του, ένας ασθενής σε ένα ρημαγμένο ΕΣΥ. Άνθρωποι που ζουν την καθημερινότητα έξω από τη γυάλα, ικανοί να εστιάσουν σε ουσιαστικά ζητήματα: οικονομία, υγεία, παιδεία, κοινωνική δικαιοσύνη.
Η περίπτωση Αχτσιόγλου δεν είναι μεμονωμένη.
Είναι σύμπτωμα ενός συστήματος όπου η πολιτική έχει γίνει επάγγελμα για λίγους, αποκομμένους από την πραγματικότητα. Αν συνεχιστεί αυτό, η απογοήτευση των πολιτών θα βαθύνει, τροφοδοτώντας λαϊκισμούς και ακραίες φωνές.
Ώρα για αλλαγή: ας ανοίξουμε τις πόρτες της Βουλής σε αυτούς που πραγματικά καταλαβαίνουν τον πόνο του λαού, όχι σε θεωρητικούς που ανησυχούν για τον “τραμπισμό” ενώ ο κόσμος καταρρέει.
Καλά εννοείται ότι πρέπει να ανησυχήσουμε και για τον “τραμπισμό” φυσικά αλλά όχι κι έτσι. Είπαμε… ζητείται σοβαρότητα αλλά… που να τη βρούμε;
