Ποιο είναι το δυνατό μάθημα που έδωσε σε όλους τους Έλληνες αυτό το διάστημα ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με την εμφάνιση του στο EuroBasket 2025;
Είδαμε να γράφονται ύμνοι προς το πρόσωπο του, για την αγωνιστική του δράση, για το πόσο κράτησε ενωμένη την Εθνική Μπάσκετ, για την πορεία του στο χώρο του μπάσκετ, για το πόσο αγαπημένη είναι η οικογένεια του, για την αδιαμφισβήτητη από την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων ελληνικότητα του.
Μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου από την Εθνική μας τον είδαμε σε άπειρες φωτογραφίες με την ελληνική σημαία, να δακρύζει για την επιτυχία της ομάδας της χώρας όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και τον έκανε Έλληνα, δαφνοστεφανωμένο, ηγέτη και ψυχή της ομάδας.
Αναπόφευκτα όμως όλη αυτή η δικαιολογημένη υμνολογία, καθώς αποδείχθηκε και αποδεικνύεται στην πράξη καθημερινά το ότι αυτός ο νέος άνθρωπος βγάζει προς τα έξω το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας και των Ελλήνων, φέρνει στο νου πράγματα που καλό θα ήταν στην παρούσα συγκυρία να μην ξεχνάμε.
Ότι δηλαδή η οικογένεια του ήλθαν μετανάστες από τη Νιγηρία, ότι πάλεψαν με αντίξοες συνθήκες να σταθούν στην Ελλάδα και να επιβιώσουν και τα κατάφεραν με δουλειά και πλήρη ένταξη τους στην ελληνική κοινωνία.
Αυτή τη δυνατότητα πια η Ελλάδα του Θάνου Πλεύρη δεν την δίνει στους μετανάστες αλλά όλους τους τσουβαλιάζει και τους κατατάσσει στους εχθρούς της χώρας που πρέπει να φυλακιστούν και να εκδιωχθούν με συνοπτικές διαδικασίες.
Την ώρα που επιδιώκει και κάνει διακρατικές συμφωνίες με την Ινδία για να έλθουν από εκεί εργατικά χέρια απορρίπτει κάθετα μια τέτοια δυνατότητα για τους μετανάστες που καταφθάνουν στη χώρα μας σε λέμβους και τυχόν θέλουν να ζήσουν εδώ και να εργαστούν.
Η ιδεολογία του Υπουργού Μετανάστευσης δεν αφήνει περιθώρια ανθρωπιάς αλλά ούτε και λογικής διαχείρισης της κατάστασης που επικρατεί, αν και το πρόβλημα ξεκινά σε επίπεδο ελληνικής διπλωματίας.
Αυτή έχει αποτύχει και συνέπεια της αποτυχίας της είναι αυτό που ζούμε και ο τρόπος που επιχειρεί να το αντιμετωπίσει ο Θάνος Πλεύρης…
