Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος προφήτης για να δει το αυτονόητο, το ότι ο υπερφίαλος Τραμπ, μπροστά στα αδιέξοδα του, πίστεψε πως είναι «άτρωτος», ξεκινώντας πόλεμο με το Ιράν, κάτι που δεν το είχε τολμήσει ποτέ κανένας πρώην πλανητάρχης, και τώρα φαίνεται να βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμα αδιέξοδο (sic)…
Δεν χρειάζεται να είσαι αναλυτής του Πενταγώνου για να καταλάβεις ότι ο Τραμπ μόλις έκανε τη μεγαλύτερη γκάφα της δεύτερης θητείας του.
Το The Atlantic, το κεντροαριστερό, προοδευτικό αμερικανικό περιοδικό υψηλού κύρους που διαβάζουν οι μορφωμένοι Αμερικανοί, δημοσίευσε στις 11 Μαρτίου 2026 ένα καυστικό άρθρο με τίτλο «Το Προφανές Παίρνει Εκδίκηση από τον Τραμπ». Και τι λέει; Ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις των προηγούμενων προέδρων, πίστεψε ότι είναι «άτρωτος» και ξεκίνησε πόλεμο με το Ιράν.
Το έγκριτο αμερικανικό περιοδικό, που δεν είναι ούτε «αντι-αμερικανικό», ούτε ακροαριστερό, αλλά κεντροαριστερό και υψηλού κύρους, ξεσκεπάζει την επικίνδυνη αυταπάτη του «είμαι ο Ντόναλντ Τραμπ, άρα όλα θα πάνε καλά».
Το Στενό του Ορμούζ είναι μόλις 35 μίλια. Το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου περνάει από εκεί. Το Ιράν δεν χρειάζεται να κλείσει το στενό, αρκεί να χτυπήσει δύο-τρία τάνκερ για να τρελαθούν οι ασφαλιστικές και να εκτοξευθούν οι τιμές. Αυτό το προφανές το ήξεραν όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι. Ο Τραμπ όχι. Γιατί; Γιατί είναι «genius».
Και ποιος πληρώνει; Εμείς. Εσύ, εγώ, ο Κρητικός που παλεύει να βγάλει το νοίκι.
Κάποιος πολύ εύστοχα θα μπορούσε άνετα να πει ότι ο Πορτοκαλί Κλόουν άναψε φωτιά στο Ιράν και τώρα καίγεται η Σούδα! Τι όχι;
Και η θεοκρατία; Μια κυβέρνηση που γιορτάζει το μαρτύριο, που σκότωσε δεκάδες χιλιάδες δικούς της για να μείνει στην εξουσία. Ο Τραμπ νόμιζε ότι με μερικές βόμβες θα την έριχνε;
Το άρθρο του Atlantic το γράφει ξεκάθαρα: το ιρανικό καθεστώς είναι θεοκρατία που γιορτάζει το μαρτύριο. Δεν πέφτει με δυο αεροπορικές επιδρομές. Αντίθετα, ενώνεται…
Και ο Τραμπ; Αντί να εστιάσει σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, άνοιξε πόλεμο πλήρους κλίμακας, χωρίς καν να έχει το παραμικρό σχέδιο για το «μετά» για την «επόμενη μέρα» κάτι που εύκολα φάνηκε και από τις ακραία αντιφατικές δηλώσεις του.
Ο ανισόρροπος που μας έλαχε για «Πλανητάρχης» ξεκίνησε ολοκληρωτικό πόλεμο με μια «δύσκολη» χώρα, την οποία δεν είχαν τολμήσει να χτυπήσει τόσο ευθέως κανένας από τους προκατόχους του.
Και το κάνει τώρα χωρίς να έχει exit strategy. Χωρίς ιδέα για το ποιος θα κυβερνήσει μετά…
«Καλείς για επανάσταση, μετά την καταστολή της επανάστασης;». Σκότωσε τον Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ και ξεφύτρωσε ρε φίλε ένας δεύτερος Χαμενεΐ, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.
Τώρα ο νέος Αγιατολάχ (ο γιος) είναι ακόμα πιο σκληρός. Well Done Ντόναλντ, Well Done. Έτυχε, δεν πέτυχε…
Κάτι ανάλογο με την ιστορία που πήγε και άνοιξε ο Μπους στο Ιράκ… Ούτε ένας αξιωματούχος να διαπραγματευτεί, ούτε μία φατρία έτοιμη να πάρει την εξουσία. Μόνο αέρας. Όπως στο Ιράκ το 2003, αλλά τώρα χωρίς καν το προσωπείο της «δημοκρατίας».
Αλλά σε αυτή την ιστορία μπαίνει και η Κρήτη μας. Η Σούδα δεν είναι πια «βάση φίλων» και «συμμάχων». Είναι στόχος. Το Ιράν το είπε ξεκάθαρα: όποιος δίνει βάσεις στους Αμερικανούς, πληρώνει. Και εμείς πληρώνουμε ήδη.
Για την ώρα το «πληρώνουμε» με την ανησυχία ότι μπήκαμε στο στόχαστρο αλλά και στα καύσιμα φυσικά. Κάτω από 1,70 ευρώ την βάζαμε την απλή αμόλυβδη πριν την ανάφλεξη στο Ιράν, πάνω από το 1,90 τώρα.
Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο στραπάτσο που αναμένεται να πάθουμε με την «παγωμάρα» στην τουριστική κίνηση που διαφαίνεται δια γυμνού οφθαλμού στον ορίζοντα.
Και ο Μητσοτάκης; Συνεχίζει να κάνει τον καλό μαθητή του Τραμπ, παίζοντας με τις φρεγάτες και τα αναβαθμισμένα F-16, για να κάνει την φιγούρα του, λες και τα χει πληρωμένα από την τσέπη του.
Υλοποιεί κάθε «βίτσιο» του Τραμπ για μια φωτό, για μια καλή κουβέντα, λες και η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο. Οh wait…
Δεν θέλω να στεναχωρήσω τους υπέρ-πατριώτες ανεγκέφαλους που αυτό τον καιρό αυτοϊκανοποιούνται (σικ) με εικόνες φρεγατών και F-16 αλλά μήπως όμως είμαστε προτεκτοράτο; Ξεφουσκώστε παίδες, ξεφουσκώστε, δεν είνα καν δικά μας τα «παιχνίδια», τα χρωστάμε κι αυτά…
Και το καλύτερο; Το The Atlantic το λέει ωμά: ο Τραμπ έδωσε στον εχθρό του το επιχείρημα ότι «η επιβίωση είναι νίκη».
Και εμείς; Είμαστε οι κομπάρσοι που πληρώνουμε πανάκριβα το εισιτήριο για το τσίρκο του πορτοκαλί κλόουν.
Το τελικό συμπέρασμα του The Atlantic είναι σκληρό και δίκαιο: ο Τραμπ αγνόησε το προφανές. Τώρα το προφανές του ζητάει τον λογαριασμό. Και δυστυχώς, τον λογαριασμό θα τον πληρώσουμε όλοι, κυρίως εμείς εδώ, στην πρώτη γραμμή της Μεσογείου…
Ώρα να σηκώσουμε ανάστημα. Όχι άλλα «βίτσια του Τραμπ» με λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου. Το προφανές πήρε εκδίκηση. Καιρός να πάρουμε κι εμείς τη δική μας…
Κλείνοντας θέλω να σας πω μερικά λόγια για την νέα μου «ανακάλυψη». Το The Atlantic. Εντάξει, δεν είναι και… NYT, αλλά είναι αρκετά δημοφιλές στις ΗΠΑ και μάλιστα από τα πιο επιτυχημένα και γρήγορα αναπτυσσόμενα παραδοσιακά περιοδικά. Έχει πάνω από 1,4 εκατομμύρια συνδρομητές, ενώ το site του προσελκύει δεκάδες εκατομμύρια επισκέψεις τον μήνα. Είναι ιδιαίτερα αγαπημένο σε μορφωμένους Αμερικανούς (62% των αναγνωστών του έχουν τουλάχιστον πτυχίο πανεπιστημίου) και θεωρείται μίντια «κύρους», όχι μαζικό tabloid. Και βέβαια κάθε φορά το πιάνει στο στόμα του ο Τραμπ, εκτοξεύονται οι συνδρομές του…
Δεν είναι δεξιό ούτε συντηρητικό προφανώς. Είναι κεντροαριστερό / προοδευτικό (με την αμερικανική έννοια του «liberal»), με πολύ υψηλή αξιοπιστία στα γεγονότα. Υποστηρίζει συνήθως προοδευτικές θέσεις σε κοινωνικά θέματα, περιβάλλον, δικαιώματα κ.λπ., αλλά κάνει και κριτική σε Δημοκρατικούς όταν χρειάζεται. Εντάξει, δεν είναι και …Jacobin, αλλά είναι εξίσου καλό. Να το διαβάζετε, είναι και αυτό της δικής μας… «κριτικής ματιάς».
