Τελικά, δεν ξέρω ποιος θέλει περισσότερο φτύσιμο… αυτή που λέει με τόση ελαφρότητα το τζάμπα πέθανε ή εμείς που δεν κάνουμε τίποτα για να της δείξουμε πως μαζί με το τζάμπα πέθαναν και οι τζάμπα μάγκες σαν και του λόγου της;
Η πρόσφατη δήλωση της βουλευτίνας της ΝΔ, Χριστίνας Αλεξοπούλου, ότι «ο τζάμπας πέθανε» για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που παλεύουν να επιβιώσουν με 800 ευρώ μισθό, εκ των οποίων τα μισά φεύγουν σε ενοίκια, δεν είναι απλώς μια γκάφα. Είναι η ωμή αποκάλυψη μιας νοοτροπίας που θεωρεί τους πολίτες «τζαμπατζήδες» ενώ η ίδια και το κόμμα της κολυμπάνε σε προνόμια και χρέη.
Με 20 ακίνητα, ετήσιο εισόδημα 133.000 ευρώ και καταθέσεις 123.000 ευρώ, η κ. Αλεξοπούλου έχει την πολυτέλεια να κουνάει το δάχτυλο σε όσους δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.
Και ενώ κηρύσσει το τέλος του «τζάμπα», η ίδια χρωστάει περίπου 300.000 ευρώ σε δάνεια. Γιατί δεν τα εξοφλεί, αφού «ο τζάμπας πέθανε»;
Ακόμα χειρότερα, το κόμμα της, η Νέα Δημοκρατία, βουλιάζει σε χρέη πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ προς τράπεζες, ενώ συνεχίζει να κυβερνά ανενόχλητο.
Πώς γίνεται να κατηγορούν τους πολίτες για «τζαμπατζιλίκι» όταν η ίδια η πολιτική ύπαρξη τους στηρίζεται σε δανεικά και αγύριστα;
Και όχι, μια τέτοια κριτική δεν είναι… «λαϊκισμός», είναι η αποκάλυψη της κυνικότητας και πολιτικής τους υποκρισίας.
Και δεν είναι η πρώτη φορά που το επισημαίνουμε αυτό, μιας και ο Μητσοτάκης και τα κυβερνητικά του στελέχη μας δίνουν παρόμοια δικαιώματα ουκ ολίγες φορές…
Αυτός άλλωστε δεν είναι και ο ελιτισμός που υπηρετούν;
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φορτώνει τους πολίτες με φόρους και ακρίβεια, ενώ οι ίδιοι ζουν «τζάμπα» με δανεικά κι αγύριστα, αντιμετωπίζοντας την χώρα ως τσιφλίκι τους και τους πολίτες ως αναλώσιμα δουλικά που θα πρέπει να σκάνε και να δουλεύουν…
Όμως, η πραγματική ευθύνη βαραίνει εμάς, τους πολίτες και… ψηφοφόρους.
Εμείς τους ψηφίζουμε και στην συνέχεια εμείς τους ανεχόμαστε ακόμα και όταν κάνουν τέτοιες χυδαίες και κυνικές δηλώσεις.
Άντε να κάνουμε λίγη φασαρία στα social media και μετά, με την δικαιολογία ή καλύτερα το… άλλοθι του «όλοι το ίδιο είναι», τους ξαναβάζουμε στην εξουσία.
Πότε θα σταματήσουμε να είμαστε συνένοχοι; Οι εκλογές δεν είναι λοταρία, είναι επιλογή…
Αν συνεχίσουμε να ψηφίζουμε «άριστους» με ακίνητα και χρέη, ενώ οι ίδιοι παλεύουμε για τα βασικά, τότε ναι, εμείς αξίζουμε το «φτύσιμο».
Ώρα να δείξουμε ότι μαζί με τον «τζάμπα» πέθαναν και οι τζάμπα μάγκες της πολιτικής. Ας ξυπνήσουμε πριν είναι αργά. Και κυρίως ας αποκτήσουμε ταξική συνείδηση στις επιλογές μας αλλά και στην ψήφο μας…
