Ο Μητσοτάκης αφού γύρισε τον κόσμο σε 80 ημέρες τώρα βυθίζει την Ελλάδα στην φτώχεια, κοροϊδεύοντας χυδαία μια γενιά φυλακισμένη σε 800€ και 13ωρα. Μήπως η κοινωνία απολαμβάνει αυτό το “όνειρο” ή ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε από τον εφιάλτη;
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την πολιτική της που νομιμοποιεί χαμηλούς μισθούς και εξαντλητικά ωράρια εργασίας, δεν περιορίζεται απλώς στην υπονόμευση του παρόντος, καταστρέφει συστηματικά και το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας.
Ενώ ο Πρωθυπουργός δηλώνει ανοιχτά ότι δεν θα μπορούσε να επιβιώσει με 800 ευρώ μηνιαίως -μια πραγματικότητα για εκατομμύρια Έλληνες- και υπερηφανεύεται ότι έκανε τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες -από τον Τσίπρα με την Παραμιθάκη στον Ιούλιο Βερν- αποκαλύπτει μια βαθιά αποσύνδεση από την καθημερινή αγωνία των πολιτών.
Αυτή η προνομιούχος ελίτ, περιβαλλόμενη από μια “συμμορία” συμβούλων και συμφερόντων, προωθεί μέτρα που εγκλωβίζουν μια ολόκληρη γενιά στο πατρικό σπίτι, αδυνατώντας να χτίσει ανεξάρτητη ζωή λόγω οικονομικής ασφυξίας.
Το παρόν χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη ανισότητα, με την ακρίβεια να καταβροχθίζει εισοδήματα και την εργασιακή ευελιξία να μετατρέπεται σε εκμετάλλευση.
Το μέλλον, από την άλλη, υποθηκεύεται σε χρέη, περιβαλλοντική υποβάθμιση και δημογραφική συρρίκνωση, καθώς νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα αναζητώντας ευκαιρίες αλλού.
Πώς φτάσαμε εδώ;
Η κοινωνία, παρά τις διαμαρτυρίες, φαίνεται να ανέχεται αυτόν τον κατήφορο. Γιατί δεν αντιδρά πιο μαζικά;
Μήπως η απάθεια προέρχεται από φόβο, εξάντληση ή μια ψευδαίσθηση σταθερότητας που προσφέρει η κυβερνητική προπαγάνδα;
Ή μήπως, σε κάποιο βαθμό, απολαμβάνει αυτή την “καταπληκτική” ποιότητα ζωής που μας προσφέρει απλόχερα ο Μητσοτάκης και η ομάδα του –μια ζωή γεμάτη υποσχέσεις χωρίς ουσία, όπου η ελίτ απολαμβάνει πολυτέλειες ενώ ο λαός παλεύει για τα βασικά;
Αυτά τα ερωτήματα απαιτούν ειλικρινή αυτοεξέταση από όλους μας, καθώς η αδράνεια ενισχύει την καταστροφή.
Ως προς εναλλακτικές…
Η σημερινή πολιτική σκηνή εμφανίζεται περιορισμένη: Η αντιπολίτευση, συχνά διχασμένη και χωρίς σαφές όραμα, δεν εμπνέει καμία απολύτως εμπιστοσύνη.
Ωστόσο, λύσεις μπορούν να προκύψουν από κινηματικές πρωτοβουλίες, όπως συνδικάτα, κοινωνικά κινήματα και ανεξάρτητες πλατφόρμες πολιτών που πιέζουν για μεταρρυθμίσεις σε μισθούς, εργασιακά δικαιώματα, σπάσιμο των ανισοτήτων και δικαιοσύνη.
Η δημιουργία νέων πολιτικών σχημάτων, βασισμένων σε διαφάνεια και συμμετοχή, χωρίς όμως υλικά του παρελθόντος (Τσίπρας, Σαμαράς και σία) αποτελεί αναγκαιότητα…
Μόνο με συλλογική δράση μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την πορεία προς την απόγνωση και να διεκδικήσουμε μια ηγεσία που να σέβεται την πραγματικότητα, όχι να την χλευάζει.
