Οι δράστες της εμπρηστικής επίθεσης στη Θεσσαλονίκη απέδειξαν μόνο τα δολοφονικά τους ένστικτα και πρόσφεραν στην κυβέρνηση το ιδανικό άλλοθι συσπείρωσης γύρω από την κομματική σημαία. Ωστόσο, σε μια χώρα που βασιλεύει το «βαθύ κράτος» και το gaslighting Μητσοτάκη επιβάλλεται να έχουμε και την απορία για το αν αυτό ήταν πραγματική βία ή προβοκάτσια του καθεστώτος…
Οι εγκληματίες που πέταξαν γκαζάκια σε σπίτια στελεχών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη απέδειξαν μόνο ένα πράγμα: ότι είναι ικανοί για δολοφονικές ενέργειες, αλλά ανίκανοι να καταλάβουν την πραγματικότητα. Δεν πέφτει καμία κυβέρνηση με μολότοφ και γκαζάκια.
Αντίθετα, τέτοιες ενέργειες προσφέρουν στην εξουσία το πολυπόθητο άλλοθι για να εμφανιστεί ως θύμα και να συσπειρώσει τους οπαδούς της γύρω από την κομματική σημαία…
Καταδικάζουμε απερίφραστα και χωρίς «μα και μου» τη βία. Όποιοι κι αν είναι οι δράστες, είναι εγκληματίες, δολοφόνοι κατά τα φαινόμενα και εχθροί της δημοκρατίας.
Η ρίψη εκρηκτικών μηχανισμών σε κατοικίες πολιτών δεν είναι «αγώνας», είναι απόπειρα ανθρωποκτονίας. Και η Δικαιοσύνη οφείλει να τους εντοπίσει και να τους τιμωρήσει με τον πιο αυστηρό τρόπο, χωρίς καθυστερήσεις.
Ωστόσο, σε μια χώρα με τόσα σκάνδαλα, παρακολουθήσεις και διαφθορά, επιτρέπεται να έχουμε και μερικές απορίες…
- Πόσο «τυχαία» και πόσο «αυθόρμητα» είναι αυτά τα χτυπήματα;
- Είναι όντως έργο ανόητων αντιεξουσιαστών που νομίζουν ότι με φωτιές θα ρίξουν τον Μητσοτάκη;
- Ή μήπως πρόκειται για κλασική προβοκάτσια που εξυπηρετεί ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι πολεμάει;
Δημιουργία κλίματος φόβου, δικαιολόγηση νέων περιοριστικών νόμων, αποπροσανατολισμός από τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας, της ακρίβειας και της διαφθοράς;
Το «βαθύ κράτος» και οι μηχανισμοί εξουσίας έχουν μακρά παράδοση σε τέτοιες μεθόδους.
Όταν η κυβέρνηση χρειάζεται να ενώσει τον κόσμο της και να παρουσιαστεί ως υπερασπιστής της τάξης, τίποτα δεν βοηθάει περισσότερο από μια καλοστημένη επίθεση κυρίως από τον ευρύτερο χώρο της «Αριστεράς».
Και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» ή οι καθόλου ηλίθιοι παίζουν πάντα τον ρόλο τους στην παράσταση.
Ο Μητσοτάκης δεν πέφτει με γκαζάκια. Πέφτει μόνο με την ψήφο του ελληνικού λαού, με αποκάλυψη σκανδάλων και με αμείλικτη κριτική σε κάθε πτυχή της πολιτικής του.
Οι ενέργειες βίας είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να του κάνουν οι αντίπαλοί του. Τον θωρακίζουν, τον δικαιώνουν και του δίνουν το αφήγημα του «ισχυρού ηγέτη που δέχεται επιθέσεις».
Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία οφείλουν να απομονώσουν τη βία από κάθε πλευρά. Και να απαιτήσουν διαφάνεια στην έρευνα.
Γιατί αν αποδειχθεί ότι πίσω από τα γκαζάκια κρύβεται η γνωστή μέθοδος «πρόβλημα-αντίδραση-λύση», τότε το πραγματικό έγκλημα δεν είναι μόνο η ρίψη του εκρηκτικού μηχανισμού, αλλά η συστηματική χειραγώγηση της κοινής γνώμης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η βία έρχεται να «σώσει» πολιτικά αδιέξοδα. Θυμόμαστε όλοι την τραγωδία της Marfin το 2010, όπου τρεις άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί εν μέσω επεισοδίων. Τότε η εικόνα της φλεγόμενης τράπεζας σφράγισε την πολιτική συζήτηση για μήνες.
Σήμερα, με την κυβέρνηση της Δεξιάς και τον αδίστακτο Μητσοτάκη να αντιμετωπίζουν σοβαρά αδιέξοδα σε πολλά ανοικτά μέτωπα, αναρωτιέται κανείς:
Μήπως κάποιοι επιδιώκουν μια «Marfin 2»;
Μήπως τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη είναι το πρώτο βήμα για να στήσουν κλίμα τρομοκρατίας και ακραίας πόλωσης, ώστε να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο με τον φόβο να κυριαρχεί;
Η ιστορία διδάσκει ότι τέτοιες μεθοδεύσεις έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί. Η διαφορά είναι ότι ο ελληνικός λαός έχει (;;;) πλέον μάτια ανοιχτά και μνήμη…
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε δολοφόνους με κουκούλες ούτε καθεστώτα που ψάχνουν για άλλοθι. Χρειάζεται καθαρό λόγο, λογική και λογοδοσία.
