Πρέπει διαρκώς στην πολιτική να εμφανίζονται μαϊντανοί, δεξιών και πολύ συντηρητικών καταβολών και να διεκδικούν την ψήφο των αφελών Ελλήνων που ψηφίζουν με κριτήριο την αναγνωρισιμότητα κι όχι την αξία;
Την ώρα που κόμματα και κομματάκια ξεπηδούν σαν μανιτάρια ή ετοιμάζονται να βγουν στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό ακούσαμε σε συνέντευξη τον Παύλο Ντε Γκρες να δηλώνει σε ερώτηση, για το αν σκέφτεται να φτιάξει το δικό του κόμμα:
«Πολλά περνούν από το μυαλό μου. Εμένα με ενδιαφέρει η πολιτική πάρα πολύ. Είμαι γεννημένος σε μια οικογένεια που η πολιτική ήταν γύρω μας. Η ζωή μου αλλάζει συνεχώς λόγω της πολιτικής. Σπούδασα διεθνείς σχέσεις στην Αμερική, οπότε είναι ένα θέμα που είναι στο αίμα μου, αν θέλετε, αλλά… δεν είμαι πολιτικός. Η πολιτική είναι σαν μία τέχνη, η οποία λύνει τα προβλήματα μιας κοινωνίας. Εγώ προσπαθώ να βρω δικούς μου τρόπους για να βοηθήσω την κοινωνία».
- Πες μας για όνομα του Θεού τι σχέση έχεις με την κοινωνία;
- Τι γνωρίζεις για τα προβλήματα της;
- Και πως θα μπορούσες εσύ που γεννήθηκες στα σαλόνια να τη βοηθήσεις;
- Θα μας πείτε πόσους ανεπάγγελτους, βολεμένους από κούνια έχει εκλέξει η Ελλάδα ο Παύλος θα είναι ο πρώτος;
Σαφώς όχι, αλλά το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα είναι κόμμα από το γιό ενός πρώην «φυτεμένου» Βασιλιά.
Ένας νέος άνθρωπος, που να γνωρίζει τι εστί εργασία, που να μπορεί να αφουγκραστεί τις ανάγκες των ανθρώπων και να έχει βούληση να τα βάλει με το κατεστημένο δεν υπάρχει;
Πρέπει διαρκώς στην πολιτική να εμφανίζονται μαϊντανοί, δεξιών και πολύ συντηρητικών καταβολών και να διεκδικούν την ψήφο των αφελών Ελλήνων που ψηφίζουν με κριτήριο την αναγνωρισιμότητα κι όχι την αξία;
