Η φρεγάτα «Κίμων» μπήκε στη Σούδα με αψίδες νερού και άραξε στο Μαράθι. Λίγες εβδομάδες πριν, όσο ο πρωθυπουργός λιαζόταν στο ίδιο Μαράθι, ο Ερντογάν έστηνε 2 θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο. Στο θέαμα πρωταθλητές, στην ουσία μια ανακοίνωση. Κι όταν έπεσε η ερώτηση στη ΔΕΘ… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!
Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου, ξημερώματα. Η φρεγάτα «Κίμων», η πρώτη από τις 4 νέες Belharra (FDI) του Πολεμικού Ναυτικού, μπαίνει για πρώτη φορά στον κόλπο της Σούδας και δένει στο Μαράθι. Τα ρυμουλκά ανοίγουν τους πίδακές τους, το πρωινό φως σκάει πάνω στις σταγόνες, το γκρίζο ατσάλι γλιστράει κάτω από μια ολόκληρη αψίδα νερού. Μεγαλείο. Θέαμα.
Και στο θέαμα, ας το παραδεχτούμε, είμαστε πρώτοι. Πρώτοι στην τελετή, στη φωτογραφία, στο βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου.
Το ερώτημα είναι πάντα το ίδιο: τι μένει όταν στερέψουν οι πίδακες;
Πόσο θα μείνει το πλοίο στη Σούδα, αν πρόκειται για απλή επίσκεψη ή για κάτι παραπάνω, δεν γνωρίζουμε. Ξέρουμε μόνο πως η άφιξη ήρθε λίγες μέρες μετά τις νέες τουρκικές κορόνες περί αποστρατικοποίησης των νησιών μας.
Κι εδώ αξίζει μια αναδρομή. Θυμάστε το καλοκαίρι;
Όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε διακοπές στα Χανιά -στο ίδιο ακριβώς Μαράθι όπου σήμερα δένει η φρεγάτα μας- ο Ερντογάν, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς αψίδες, ανακήρυξε 2 θαλάσσια πάρκα σε νερά πέρα από τα τουρκικά χωρικά ύδατα.
- Το ένα κόβει το Καστελλόριζο από τη Ρόδο, ξεπερνώντας τα 6 ναυτικά μίλια.
- Το άλλο μπαίνει σφήνα ανάμεσα σε Σαμοθράκη και Λήμνο.
Η πρώτη μας απάντηση; Μια ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών ότι τα πάρκα είναι «παράνομα».
Και μετά ήρθε η ΔΕΘ. Εκεί ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε ευθέως για τα θαλάσσια πάρκα, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τα «ήρεμα νερά».
Και τι απάντησε; Ότι το δικαίωμα στα 12 ναυτικά μίλια είναι αναφαίρετο, ότι δεν θα ζητήσουμε από κανέναν άδεια για το πώς εξοπλιζόμαστε, ότι η πολιτική των «ήρεμων νερών» αποδίδει και ότι δεν μπαίνει σε συζήτηση για «ζητήματα που δεν υφίστανται».
Μεταφράζω: άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Ρωτήθηκε τι κάνουμε για τα πάρκα που φύτεψε η Άγκυρα μέσα στα νερά μας κι απάντησε πως δεν συζητά «ανύπαρκτα ζητήματα».
Την ίδια στιγμή, καυχήθηκε για τα δικά μας θαλάσσια πάρκα ως τόλμημα που «καμία κυβέρνηση δεν είχε το θάρρος να υλοποιήσει». Τα δικά μας, λοιπόν, υπάρχουν και είναι επίτευγμα, τα τουρκικά «δεν υφίστανται». Βολικό. Στον χάρτη, πάντως, υπάρχουν.
Το ερώτημα, με όλο τον σεβασμό στο πλήρωμα και στο εξαιρετικό αυτό πλοίο, μένει απλό και άβολο: στα θαλάσσια πάρκα θα τη στείλουμε τη φρεγάτα, αν χρειαστεί;
Θα δούμε τον «Κίμωνα» εκεί που αμφισβητείται στην πράξη η κυριαρχία μας ή θα τον χαιρόμαστε μόνο σε αψίδες, παρελάσεις και εγκαίνια;
Και μιας και μιλάμε για πίδακες: αν δεν πάει η φρεγάτα, ας στείλουμε τα σκάφη του Λιμενικού με τις μάνικες ανοιχτές, να καταβρέξουμε τους Τούρκους. Τουλάχιστον στις αψίδες με το νερό ξέρουμε ότι είμαστε αήττητοι.
Μάθαμε, δυστυχώς, να τιμούμε τα όπλα μας με τελετές και διάφορα επικοινωνιακά show και να απαντάμε στις προκλήσεις με ανακοινώσεις.
Στο θέαμα, αήττητοι, στην ουσία μια ανακοίνωση. Και στην ερώτηση… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!
