Δύο πιλότοι χάθηκαν στην Τανάγρα σε σόου επίδειξης. Όχι σε πόλεμο. Τα μαχητικά αεροσκάφη δεν είναι μέσα θεάματος. Πληρώνουμε με αίμα και φόρους μια παγίδα τεχνητού θαυμασμού. Ώρα να τελειώσει!
Η είδηση της συντριβής του μαχητικού αεροσκάφους Phantom στην Τανάγρα και ο αδόκητος χαμός των δύο πιλότων της Πολεμικής μας Αεροπορίας προκάλεσε βαθιά θλίψη σε ολόκληρη τη χώρα.
Δύο νέοι άνθρωποι, εξαιρετικά εκπαιδευμένοι και αφοσιωμένοι στο καθήκον, έχασαν τη ζωή τους εν ριπή οφθαλμού. Η απώλεια αυτή είναι ανείπωτη, αφήνοντας πίσω της αβάσταχτο πόνο στις οικογένειές τους, αλλά και ένα σοβαρό ερώτημα που η κοινωνία οφείλει πλέον να αντιμετωπίσει με τόλμη.
Ποιες ανάγκες εξυπηρετούν τελικά αυτού του είδους οι πτήσεις;
Το δυστύχημα δεν συνέβη στο πλαίσιο κάποιας επιχειρησιακής αποστολής ή προάσπισης των εθνικών μας συνόρων. Συνέβη κατά τη διάρκεια ενός σόου επίδειξης.
Είναι καιρός να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους και να μπει ένα τέλος σε αυτές τις επικίνδυνες και αναχρονιστικές πρακτικές. Η μετατροπή των μαχητικών αεροσκαφών, εργαλείων που προορίζονται αποκλειστικά για την αμυντική θωράκιση της χώρας, σε μέσα θεάματος για την ψυχαγωγία του κοινού συνιστά μια στρεβλή νοοτροπία που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος.
Πέρα από τον ανυπολόγιστο φόρο αίματος, υπάρχει και η οικονομική πτυχή.
Το κόστος για να σηκωθεί ένα μαχητικό αεροσκάφος, είτε πρόκειται για Phantom είτε για ένα F-16, προκειμένου να εκτελέσει ελιγμούς σε ένα σόου ή να πραγματοποιήσει μια διέλευση πάνω από μια παρέλαση, είναι αστρονομικό.
Αυτές οι πτήσεις χρηματοδοτούνται απευθείας από τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων. Από εμένα και από εσάς.
Κι αν κάποιους δε τους νοιάζει για να νιώσουν λίγο παραπάνω Έλληνες, εμένα με ρωτάτε;
Κάθε ώρα πτήσης μεταφράζεται σε χιλιάδες ευρώ που επιβαρύνουν το ελληνικό δημόσιο, χωρίς να προσφέρουν τίποτα στην επιχειρησιακή ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων.
Την ίδια στιγμή, καλλιεργείται μια παράξενη υποκουλτούρα εντυπωσιασμού.
Η κοινωνία μας έχει εκπαιδευτεί να θεωρεί «εντυπωσιακό» μόνο ό,τι συνοδεύεται από πολύ θόρυβο, και επικινδυνότητα, ωθώντας μας να «θαυμάζουμε» κάτι απλά επειδή οι ίδιοι δεν είχαμε την ευκαιρία ή την επιλογή να το κάνουμε.
Στην πραγματικότητα, αυτό που θαυμάζουμε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι απλώς ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά για την οποία εκπαιδεύτηκαν. Αν ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε ακολουθήσει την ίδια εκπαίδευση, πιθανότατα θα μπορούσε να πετάξει ένα μαχητικό.
Το έχω βιώσει και ο ίδιος μέσα από τον χώρο των καταδύσεων ως εκπαιδευτής. Βλέπω ανθρώπους να εκφράζουν έναν υπερβολικό θαυμασμό όταν καταδύομαι σε μεγάλα βάθη, πράγμα το οποίο θα μπορούσαν κάλλιστα να κάνουν και οι ίδιοι αν εκπαιδεύονταν κατάλληλα και το επέλεγαν.
Αυτή η ανάγκη της κοινωνίας να κατασκευάζει «ήρωες» μέσα από επαγγέλματα θεάματος είναι βαθιά στρεβλή.
- Άξιοι θαυμασμού είναι εξίσου ο γιατρός που δίνει μάχη στο χειρουργείο, ο οικοδόμος και ο αγρότης που δουλεύουν σκληρά κάτω από 40 βαθμούς υπό τον καυτό ήλιο.
- Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν παρέχουν κανένα «σόου» υπό την ομπρέλα του κράτους, ούτε καταναλώνουν δημόσιο χρήμα για να αποσπάσουν ένα εφήμερο χειροκρότημα.
Η τραγωδία στην Τανάγρα πρέπει να αποτελέσει το σημείο καμπής.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία οφείλει να καταργήσει οριστικά τη συμμετοχή μαχητικών αεροσκαφών σε σόου επιδείξεων και παρελάσεις.
Η προστασία της ζωής των ιπταμένων μας και η ορθολογική διαχείριση των δημοσίων πόρων πρέπει να τεθούν πάνω από κάθε επικοινωνιακό εντυπωσιασμό.
