17 χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Επαμεινώνδα Κορκονέα, εκατοντάδες Χανιώτες -κυρίως νέοι- φώναξαν δυνατά: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», «Ο Αλέξης ζει, τσακίστε τους ναζί», «Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει»!
Χανιά, 6 Δεκεμβρίου 2025. Λίγο μετά τις 18:00, η πλατεία της Δημοτικής Αγοράς γέμισε κόσμο. Φοιτητές, μαθητές, μέλη αναρχικών και αριστερών συλλογικοτήτων, αλλά και απλοί πολίτες που δεν ξεχνούν. Πανό με τη φωτογραφία του Αλέξη, μαύρα μπαλόνια, λουλούδια και μια βαριά σιωπή που έσπαγε μόνο από τα συνθήματα: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», «Ο Αλέξης ζει, τσακίστε τους ναζί», «Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει».
Η πορεία κινήθηκε από τη Χατζημιχάλη Γιάνναρη στην πλατεία 1866, κατέβηκε Κυδωνίας και Αποκορώνου, πέρασε από Τζανακάκη και ένα τμήμα της χάθηκε στα στενά της παλιάς πόλης.
Ισχυρές δυνάμεις ΜΑΤ παρακολουθούσαν από απόσταση, δεν χρειάστηκε να επέμβουν. Στα Χανιά η πορεία παρέμεινε ειρηνική, σε αντίθεση με την Αθήνα όπου η αστυνομία έριξε χημικά και έκανε συλλήψεις.
Κι όμως, η ηρεμία αυτή δεν ήταν γαλήνη…
Ήταν η παγωμένη οργή όσων θυμούνται τα Δεκεμβριανά του 2008 και βλέπουν σήμερα την ίδια κρατική βία να χτυπάει ξανά:
στα πανεπιστήμια, στους δρόμους, στα αγροτικά μπλόκα και γενικά παντού όπου εμφανίζεται η κοινωνία και οι πολίτες να διεκδικούν το δίκαιο.
«Δεν είναι μόνο ο Αλέξης», έλεγε μια 19χρονη φοιτήτρια κρατώντας πανό. «Είναι ο Ζακ, η Ηριάννα, ο Σαμπάνης, τα Τέμπη, η Παλαιστίνη. Είναι όλα τα παιδιά που το κράτος σκότωσε ή φίμωσε».
Δεκαεφτά χρόνια μετά, η φλόγα δεν έσβησε. Στα Χανιά έκαιγε σιωπηλά, αλλά πιο δυνατά από ποτέ.
