Υπάρχουν αγώνες που τους βλέπεις από την τηλεόραση και υπάρχουν αγώνες που τους ζεις από μέσα. Ο τελικός του Super Cup ήταν ένας από αυτούς που, όταν τελείωσε, σου άφησε πολλά περισσότερα από ένα αποτέλεσμα…
Αγωνιστικά, είδαμε έναν πραγματικά υπέροχο αγώνα. Εναλλαγές στο σκορ, ένταση, αγωνία μέχρι το τελευταίο λεπτό και τελικά πέναλτι. Και στα πέναλτι, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα κερδίζει όποιος σταθεί πιο τυχερός και πιο ψύχραιμος εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.
Συγχαρητήρια στον ΟΦΗ για την κατάκτηση του τροπαίου. Ένας τελικός που κρίθηκε στη λεπτομέρεια και μας χάρισε ένα όμορφο ποδοσφαιρικό βράδυ.
Υπήρξε, όμως, και μια εικόνα που αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς. Ο Μάριος Ηλιόπουλος παρέμεινε στο γήπεδο και περίμενε την απονομή του τροπαίου στην αντίπαλη ομάδα. Στη συνέχεια συνεχάρη τους νικητές και μπορεί να μοιάζει αυτονόητο όμως δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι. Στα ελληνικά γήπεδα έχουμε συνηθίσει παράγοντες, όχι απλά να μην αναγνωρίζουν την νίκη της αντίπαλης ομάδας αλλά η ήττα να αντιμετωπίζεται περίπου σαν προσβολή. Πολλές φορές με ακραίες συμπεριφορές που σίγουρα δεν συνάδουν με το αθλητικό ιδεώδες.
Γι’ αυτό και μια τόσο απλή κίνηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Αυτό είναι το fair play. Να μπορείς να χάσεις, να περιμένεις τον αντίπαλό σου να σηκώσει το τρόπαιο και να του πεις «μπράβο».
Μιλώντας για Fair Play, υπάρχει, βέβαια, και κάτι άλλο που αφορά τους ποδοσφαιριστές και μια εικόνα του ποδοσφαίρου που προσωπικά θεωρώ ότι αποτελεί προσβολή προς το άθλημα και ασέβεια προς όλους τους φιλάθλους, οι οποίοι πηγαίνουν να παρακολουθήσουν έναν αγώνα, πληρώνοντας ένα εισιτήριο από το υστέρημά τους.
Οι προσποιήσεις τραυματισμού όταν μια ομάδα θέλει να κερδίσει χρόνο. Ιδιαίτερα οι τερματοφύλακες έχουν κάνει αυτή την πρακτική σχεδόν επιστήμη.
Ένα μικρό κράτημα, μια πτώση στο έδαφος, ένα δήθεν πρόβλημα, για να περάσουν μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα. Δεν μιλάω φυσικά για τους πραγματικούς τραυματισμούς. Μιλάω για την προσποίηση που όλοι βλέπουμε και όλοι καταλαβαίνουμε γιατί γίνεται.
Ναι, το ποδόσφαιρο έχει ένταση, έχει σκοπιμότητα, έχει τακτική. Δεν χρειάζεται, όμως, να έχει θέατρο.
Δεν ξέρω αν το βλέπετε κι εσείς έτσι, αλλά εγώ προσωπικά έχω ταυτίσει αυτή την εικόνα με την ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου και με τον τρόπο που βλέπει τη ζωή, ακόμη και στις μικρές, καθημερινές στιγμές.
Άλλωστε, το ποδόσφαιρο, ως λαϊκό άθλημα, είναι σε μεγάλο βαθμό ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Και τελικά, εμείς επιλέγουμε την πλευρά στην οποία θα σταθούμε.
Εμείς επιλέγουμε πώς θα συμπεριφερόμαστε, πώς θα αγωνιζόμαστε και, κυρίως, τι παράδειγμα θέλουμε να δίνουμε στους γύρω μας.
Γιατί το Fair Play δεν αφορά μόνο τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Είναι στάση ζωής.
Τέλος θα σταθώ ίσως στο σημείο που, για μένα, θα πρέπει να σταθούμε όλοι με την σοβαρότητα που πρέπει και ήταν πολύ πιο σημαντικό από το ίδιο το ματς.
Πριν μπω στο γήπεδο, φορούσα διακριτικά της ΑΕΚ, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί.
Λόγω της ελλιπούς ενημέρωσης (;) ή της ελλιπούς οργάνωσης (;) σχετικά με το πώς θα προσέγγιζαν το στάδιο οι φίλαθλοι (από ποια πλευρά θα κινούνταν οι φίλαθλοι της ΑΕΚ και από ποια εκείνοι του ΟΦΗ), βρέθηκαν περίπου 20-30 φίλαθλοι της ΑΕΚ, ανάμεσά τους κι εγώ, στην πλευρά όπου βρίσκονταν φίλαθλοι του ΟΦΗ. Μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους υπήρχαν μικρά παιδιά δημοτικού. Υπήρχαν ηλικιωμένοι. Υπήρχαν οικογένειες.
- Το πρώτο πρόβλημα αφορά τις αρχές, όπου, όπως έγραψα παραπάνω, δεν υπήρχε η απαραίτητη οργάνωση ώστε να αποφευχθεί η συνύπαρξη αντίπαλων οπαδών σε συγκεκριμένα σημεία.
Τελικά, άνθρωποι που απλώς πήγαιναν να παρακολουθήσουν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα βρέθηκαν σε μια κατάσταση που θα μπορούσε πολύ εύκολα να έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ χειρότερο.
- Το δεύτερο πρόβλημα αφορά τους ίδιους τους φιλάθλους -μια μειοψηφία, φυσικά-, οι οποίοι σε κάνουν πραγματικά να απορείς τι μπορεί να κουβαλούν μέσα στο κεφάλι τους. Δεν μιλάμε για παιδιά. Μιλάμε για ανθρώπους 30, 40 και 50 ετών. Ανθρώπους που, πιθανότατα, μεγαλώνουν και οι ίδιοι παιδιά.
Και όμως, ξεκίνησαν οι προπηλακισμοί. Προπηλακισμοί που πίστευα ότι είχαν εξαλειφθεί στις μέρες μας.
Πιστέψτε με, έχω ταξιδέψει για να υποστηρίξω την αγαπημένη μου ΑΕΚ σχεδόν στα περισσότερα γήπεδα της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που έζησα, όμως, το είχα ξαναζήσει μόνο μία φορά. Πριν από περίπου 25 χρόνια, έξω από το ΟΑΚΑ, σε έναν αγώνα με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, όταν τότε γηπεδούχος ήταν ο Ολυμπιακός και το πρωτάθλημα παιζόταν σε εκείνο το ματς.
Και πραγματικά, δεν περίμενα ότι, τόσα χρόνια μετά, θα ξαναβίωνα κάτι παρόμοιο.
Βρισιές. Χυδαίες εκφράσεις. Προσβολές προς τα παιδιά για τις μητέρες τους και σεξίστικες προσβολές προς τις μητέρες, μπροστά στα ίδια τους τα παιδιά.
Εδώ δεν υπάρχει ΑΕΚ. Δεν υπάρχει ΟΦΗ. Δεν υπάρχει Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Υπάρχει μόνο η στοιχειώδης ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Γιατί όποιος θεωρεί ότι επειδή φοράει ένα κασκόλ ή μια φανέλα έχει το δικαίωμα να βρίζει ένα παιδί ή να προσβάλλει τη μητέρα του μπροστά του (η και πίσω του), δεν είναι φανατικός οπαδός. Δεν είναι παθιασμένος βλάκας. Δεν είναι άρρωστος με την ομάδα του. Είναι άρρωστος γενικότερα και χρήζει ψυχιατρικής έρευνας.
Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει μάθει να σέβεται και αυτό δεν έχει χρώμα φανέλας.
Και φυσικά δεν είναι κείμενο εναντίον των οπαδών του ΟΦΗ. Είναι κάτι που συμβαίνει ακόμα εν έτη 2026 από μια μικρή μερίδα φιλάθλων πολλών ομάδων.
Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που προπηλάκισαν, έβρισαν και επιτέθηκαν λεκτικά σε οικογένειες δεν εκπροσωπούν τους φίλους του ΟΦΗ. Όπως δεν θα εκπροσωπούσε όλους τους φίλους της ΑΕΚ ένας ανεγκέφαλος οπαδός της δικής μου ομάδας που θα έκανε ακριβώς το ίδιο.
Μέσα στον χαμό πρέπει να παραδεχτώ ότι η Αστυνομία έκανε με ψυχραιμία και σωστά τη δουλειά της, βάζοντας μας σε κλοιό και μας οδήγησε προς την πλευρά των φίλων της ΑΕΚ. Στην πορεία, ωστόσο δεχθήκαμε μπουκάλια και κάποιες πέτρες. Τα παιδιά του δημοτικού που προανέφερα και οι ηλικιωμένοι δέχθηκαν μπουκάλια και πέτρες!
- Τελειώνοντας αναρωτιέμαι ποιος είχε σχεδιάσει την προσέλευση;
- Ποιος είχε αποφασίσει από πού θα περάσουν οι φίλαθλοι της κάθε ομάδας;
- Και κυρίως: Γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση για να ενεργοποιηθεί η στοιχειώδης προστασία;
Η ασφάλεια σε έναν αγώνα δεν μπορεί να αρχίζει όταν πέσει η πρώτη πέτρα. Πρέπει να έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα γιατί μέσα σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα δεν υπάρχουν μόνο οι οργανωμένοι.
Υπάρχουν οικογένειες. Υπάρχουν παιδιά. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να πηγαίνουν πρώτη φορά στο γήπεδο. Υπάρχουν ηλικιωμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που απλώς αγαπούν το ποδόσφαιρο.
Και αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να χρειάζεται να διαλέξουν ανάμεσα στην αγάπη τους για το ποδόσφαιρο και την ομάδα που υποστηρίζουν και την ασφάλειά τους.
Τελικά, ίσως αυτό να ήταν και το μεγαλύτερο μάθημα αυτού του τελικού.
Το ποδόσφαιρο μπορεί να μας δώσει υπέροχες στιγμές. Μπορεί να μας κάνει να πανηγυρίζουμε, να στεναχωριόμαστε, να αγωνιούμε, να φωνάζουμε. Μπορεί να μας ενώσει, αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι δικαιολογία για να γίνουμε ζώα.
Μπορείς να αγαπάς την ομάδα σου όσο θέλεις. Μπορείς να φωνάζεις, να πανηγυρίζεις, να στεναχωριέσαι, να «πειράζεις» τον αντίπαλο.
Υπάρχει όμως μια γραμμή που δεν πρέπει να περνάμε και αυτή η γραμμή είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Κατά τα άλλα συγχαρητήρια στον ΟΦΗ για το πανάξιο τρόπαιο.
