Όταν ο Αλέξης Τσίπρας είχε «ρεύμα», είχε τον λαό. Χωρίς «ρεύμα», φτιάχνει βιντεάκια σαν θεατρική παράσταση νηπίων, διαλύει κόμματα, απαιτεί διαγραφές και «απολύει» δημοσιογράφους που κάνουν ερωτήσεις. Από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο στο Kontra μέχρι τον Μάριο Διονέλλη στην ΕΦΣΥΝ, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: καθεστωτισμός σε «μπλε-κόκκινο» κοστούμι προοδευτικό…
Όταν ο Αλέξης Τσίπρας το 2015 είχε ρεύμα, είχε και το λαϊκό ανάχωμα απέναντι στη διαπλοκή. Το έλεγε και το πίστευε, τουλάχιστον δημόσια. Σήμερα, χωρίς ρεύμα, παριστάνει τον… Μέσι από τα Λεγραινά. Βιντεάκια τόσο αυθεντικά όσο παράσταση νηπιαγωγείου, rebranding που θυμίζει καμπάνια καλλυντικών, και μια απαίτηση απόλυτης υπακοής που θα ζήλευε και ο πιο σκληροπυρηνικός αρχηγός κόμματος της Μεταπολίτευσης.
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Συμεωνίδης το έγραψε με σαφήνεια: «Όταν δεν έχεις ρεύμα, διαλύεις κόμματα, απαιτείς την ολική διαγραφή όσων πηγαίνουν κόντρα στο rebranding σου και δεν “επιτρέπεις” άλλα κόμματα να δημιουργηθούν».
Λες και η Ιστορία τελείωσε με τον Τσίπρα και μόνο αυτός δικαιούται να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το πιο προκλητικό; Ζητάει από τη διαπλοκή να «απολύει» δημοσιογράφους που δεν παίζουν το παιχνίδι του. Ο Νίκος Κοτζιάς το κατήγγειλε δημόσια και δεν είναι ο πρώτος…
Ο Κοτζιάς μίλησε για τα «αριστερά γιουσουφάκια», τα πιστόλια της διαπλοκής που τρέχουν να αμαυρώσουν όποιον δεν προσχωρεί στα σχέδιά της.
Και νάτοι, ξανά: διαρροές ότι δήθεν «ετοιμάζει κόμμα», ότι «θα είναι αρχηγός», ότι «θα χαλάσει τη νίκη της Αριστεράς». Κανείς δεν ρώτησε τον ίδιο. Γιατί να ρωτήσουν;
Τα γιουσουφάκια δεν κάνουν δημοσιογραφία. Κάνουν απλά τα… «βαποράκια» της προπαγάνδας.
Και η απόδειξη ήρθε άμεσα. Ο δημοσιογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος, σε εκπομπή του Kontra, έκανε απλώς τη δουλειά του: ρώτησε την εκπρόσωπο τύπου του Ινστιτούτου Τσίπρα, Θεώνη Κουφονικολάκου, για τις καταγγελίες Κασσελάκη περί μαύρων ταμείων και εικονικών τιμολογίων.
Η κυρία, παρότι δικηγόρος, πιάστηκε μάλλον ολίγον αδιάβαστη. Την επόμενη μέρα ο Παναγιωτόπουλος απολύθηκε. «Με άνωθεν εντολή», όπως κατήγγειλε ο Κοτζιάς.
Το Kontra, αντί να σταθεί δίπλα στον δημοσιογράφο του, έγινε παράγκα εξυπηρέτησης του μηχανισμού Τσίπρα.
Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Νίκος Παναγιωτόπουλος έσπευσε να επιβεβαιώσει το τέλος της συνεργασίας του με το κανάλι, αφήνοντας τις δικές του αιχμές με μια αινιγματική ανάρτηση: «Κάποιοι… ίσως με αναζητήσετε στο δελτίο του KONTRA. Το καθημερινό μας ραντεβού δεν θα συνεχιστεί». Ο έμπειρος δημοσιογράφος ξεκαθάρισε, πάντως, πως η παρουσία του στα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης συνεχίζεται κανονικά.
Το περιστατικό αυτό όμως αναδεικνύει ένα σοβαρό πρόβλημα στην ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα.
Η απομάκρυνση ενός κεντρικού παρουσιαστή ειδήσεων με φόντο «μη αρεστές» ερωτήσεις αποτελεί ένα εξαιρετικά ανησυχητικό γεγονός για την εγχώρια ενημέρωση…
Δεν είναι όμως μόνο αυτός. Στην ΕΦΣΥΝ απολύθηκε ο Μάριος Διονέλλης, συνεργάτης μας στο cretanews και τα cretapods, γιατί προφανώς δεν χωρούσε στο νέο «καθαρό» αφήγημα. Και εδώ είχαμε την ίδια μέθοδο: όποιος δεν προσκυνά, φεύγει. Όποιος κάνει ερωτήσεις, πληρώνει…
Και όποιος τολμά να πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε ως κυβέρνηση αλλά ως αντιπολίτευση, γίνεται εχθρός. Αν δε τολμήσεις να κάνεις και κριτική στο «ιερό τοτέμ», τον Τσίπρα, τότε μπαίνεις απευθείας στα μαύρα τα κατάστιχα της Αμαλίας (αλλά και της Κουμουνδούρου)…
Ο Τσίπρας δεν πολεμάει φαίνεια πια μόνο τον Μητσοτάκη. Πολεμάει και τους «συντρόφους» του αλλά και όποιον τολμά να του κάνει κριτική και όπως λέει και ο Κοτζιάς το κάνει πλέον με όρους ολιγαρχίας…
Απαιτεί σιωπή, απαιτεί διαγραφές, απαιτεί να μην υπάρχει άλλη φωνή στα αριστερά. Τα focus groups μπορεί να του λένε ότι είναι «σοσιαλδημοκράτης» ή… «οικολόγος». Η πραγματικότητα δείχνει κάτι πολύ πιο απλό και ίσως πιο βρώμικο και θέτει ένα πολύ βασικό ερώτημα:
Είναι ο «rebranded» Αλέξης Τσίπρας αυτός ο πολιτικός «showman» που, χωρίς εξουσία, προσπαθεί να την επιβάλει διά της «αριστερής πειθούς» και της φιλικής «προοδευτικής σιωπής»;
Μέρες ντροπής. Όχι μόνο για τον Τσίπρα. Για όλο τον χώρο που ανέχεται αυτή την κατρακύλα. Όταν η «Αριστερά» μετατρέπεται σε μηχανισμό απολύσεων, προπαγάνδας και fake news, τότε δεν μιλάμε πια για ιδεολογία. Μιλάμε για καθεστώς.
Και τα καθεστώτα, ακόμα και όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, πάντα καταλήγουν να φοβούνται περισσότερο την κριτική παρά τον αντίπαλό τους…
