Η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε τη χαριστική βολή στον Μακάριο Λαζαρίδη και μαζί της κατέρρευσε όλο το προεκλογικό αφήγημα της ΝΔ περί «αξιοκρατίας», «αριστείας» και «επιτελικού κράτους». Ένα ακόμα «τζουκ μποξ» του Μαξίμου πήρε τον δρόμο της εξόδου…
Ο Μακάριος Λαζαρίδης υπέβαλε τελικά την παραίτησή του από υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Λίγες ώρες μετά τη δημόσια προτροπή της Ντόρας Μπακογιάννη να «διευκολύνει τον πρωθυπουργό και το κόμμα».
Η αδελφή του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έκρυψε την ενόχλησή της: ο «άριστος» που φύτεψαν στο ψηφοδέλτιο και μετά στο υπουργείο δεν κατάφερε ούτε να χειριστεί σωστά το σκάνδαλο με το πλαστό-ημιπλαστό πτυχίο και τον παράνομο διορισμό του στο Υπουργείο Παιδείας το 2007.
Τον «τελείωσε» δημόσια. Τον τέλειωσε… «χεράτα»!
Και παράλληλα έδειξε ότι δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να «διευκολύνει» τον αρχηγό, και αδερφό της, αν πρώτα αυτός δεν διευκολύνει τα δικά της πολιτικά παιχνίδια και το μέλλον του Κωνσταντίνου Μπακογιάννη.
Πέρα από το τρολάρισμα των ξεπεσμένων «στελεχών» της ΝΔ που μας κουνούσαν το δάχτυλο υπερασπιζόμενοι τον «αγράμματο», αλλά «ωραίο» Λαζαρίδη, η υπόθεση αποκαλύπτει την πραγματική λειτουργία του συστήματος (σικ) Μητσοτάκη.
Από τα γραφεία του Κυριάκου και τις παρέες του με Δημητριάδη και Μυλωνάκη, οι «ημέτεροι» παίρνουν αργομισθίες, φυτεύονται σε ψηφοδέλτια, γίνονται βουλευτές και μετά υπουργοί.
Στη συνέχεια λειτουργούν ως παρακυβερνητικές ντουντούκες σε κανάλια, επιτροπές και «υπόγειες» συναντήσεις. Δεν χρειάζεται πτυχίο για όλα αυτά προφανώς. Αρκεί η αφοσίωση.
Το χειρότερο όμως είναι το ρήγμα που άνοιξε μέσα στη ΝΔ. Το ίδιο κόμμα που προεκλογικά μας πουλούσε «αριστεία», «αξιοκρατία» και «επιτελικό κράτος», τώρα βυθίζεται στη λάσπη ενός ακόμα σκανδάλου ρουσφετιού.
Η Ντόρα, που δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά, δείχνει ότι ακόμα και μέσα στην οικογένεια η δυσαρέσκεια βράζει, όπως και στο εσωτερικό της ΝΔ γενικότερα…
Ο Μητσοτάκης μπορεί να απέλυσε (έμμεσα) τον Λαζαρίδη, αλλά δεν μπορεί να κρύψει ότι το «νέο» του κράτος είναι ίδιο με το παλιό: γεμάτο παρατρεχάμενους, χωρίς αξιοκρατία και με μοναδικό κριτήριο την πίστη στον αρχηγό.
Το παραμύθι όμως τελείωσε.
Η παραίτηση Λαζαρίδη δεν είναι νίκη της διαφάνειας. Είναι η ομολογία αποτυχίας ενός συστήματος που στηρίζεται σε «τζουκ μποξ» και όχι σε ικανούς.
Και η ΝΔ, αντί να διορθώνει, συνεχίζει να μας κουνάει το δάχτυλο. Μέχρι πότε;
