Τότε που όφειλε να εξασφαλίσει μια ομαλή μετάβαση για τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια νέα εποχή, αυτός μοίραζε δαχτυλίδια στην Αχτσιόγλου και εκείνη ξίνιζε μούρη. Μετά προέκυψε ο “σκέτος” και έμειναν όλοι… “αφόρτιστοι”. Πόσο δημοκρατικό και αριστερό όμως κι αυτό με τα… δαχτυλίδια διαδοχής, ε;
Η αποκάλυψη του Αλέξη Τσίπρα στο βιβλίο του “Ιθάκη” είναι εκκωφαντική: Μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 2023, μετά την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, πρότεινε στην Έφη Αχτσιόγλου να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Εκείνη αρνήθηκε, “ξινίζοντας μούρη” όπως θα λέγαμε λαϊκά, χάνοντας -κατά τον Τσίπρα- μια μεγάλη ευκαιρία για τον ΣΥΡΙΖΑ και για την ίδια.
Τώρα, το περιβάλλον της Αχτσιόγλου και της Νέας Αριστεράς πανηγυρίζει: “Ο Τσίπρας μας έδωσε το δαχτυλίδι διαδοχής!” Αλήθεια, τώρα;
Η υποκρισία χτυπάει κόκκινο: Τότε, με το κόμμα σε κρίση και τους “συντρόφους” να ζητούν το κεφάλι του Τσίπρα, η Αχτσιόγλου κρύφτηκε πίσω από δικαιολογίες.
Έναν μήνα μετά, όταν ο Τσίπρας παραιτήθηκε επίσημα, ξαφνικά “ξύπνησε” και δήλωσε υποψηφιότητα. Οι δικαιολογίες είχαν εξαφανιστεί μαγικά…
Και τελικά κατάφερε και έχασε από τον “αλεξιπτωτιστή” Στέφανο Κασσελάκη, ένα outsider από το Μαϊάμι, και πέρασε σε mode “αφόρτιστης”: Έμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ μόνο για να καλλιεργήσει εσωστρέφεια, να σπείρει διχόνοια και να υπονομεύσει τη νέα ηγεσία.
Προεκλογικά το 2023, η Αχτσιόγλου ήταν αόρατη. Καμία ουσιαστική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη – λες και περίμενε το “δαχτυλίδι” να πέσει από τον ουρανό. Και συγκεκριμένα από τον τελευταίο όροφο της Κουμουνδούρου…
Καλά το ότι τώρα οι λιγοστοί τους υποστηρικτές βγαίνουν και στα social και πανηγυρίζουν ότι τάχα μου ο Τσίπρας είχε επιλέξει να δώσει σε αυτούς το δαχτυλίδι απλά με ξεπερνά… «Θού, Κύριε, φυλακήν τώ στόματι μου»
Μετά την ήττα από Κασσελάκη, η κυρία βέβαια μαζί με την παρέα της σηκώθηκαν και έφυγαν, ιδρύοντας τη Νέα Αριστερά. Και μετά, μόλις είδαν τα σκούρα, μιλούσαν για “συμπόρευση” με ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, για ενότητα της Αριστεράς και για άλλα τέτοια ωραία…
Τώρα, με τις φήμες για το νέο κόμμα Τσίπρα στον αέρα, κάνουν “κρα” γιατί φυσικά παίζεται και η πολιτική τους επιβίωση. Και με κάτι τέτοια δεν παίζεις…
Η Νέα Αριστερά, αυτό το κατασκεύασμα των απογοητευμένων, πολύ Αριστερών, που ψήφιζαν όμως εξορύξεις και μάζευαν φόρους για το μαξιλάρι του Μητσοτάκη, κρέμεται από μια κλωστή – και ένας Τσίπρας που “επιστρέφει” θα τους στείλει στην αφάνεια ή απλά θα τους μαζέψει στο μόρφωμα του και θα τους σώσει…
Και ο Τσίπρας; Ο δήθεν αριστερός ηγέτης που θα έδινε “δαχτυλίδι” σαν βασιλιάς σε διάδοχο…
Εγώ νόμιζα ότι στα προοδευτικά κόμματα οι πρόεδροι εκλέγονται από τη βάση, όχι διορίζονται από τον απερχόμενο. Τα δαχτυλίδια είναι παλαιοκομματικά, αναχρονιστικά, μυρίζουν φεουδαρχία, σίγουρα όχι… Αριστερά.
Ο Τσίπρας, με αυτή την αποκάλυψη, εκτός από την Αχτσιόγλου, εκθέτει και τον εαυτό του. Το καταλαβαίνει άραγε; Και anyway τι ήθελε; Ήθελε ομαλή μετάβαση ή μήπως έλεγχο από τα παρασκήνια;
Ή στην φάση που το έκανε έψαχνε απλά και πάλι να ξεφορτώσει αλλού τις δικές του ευθύνες για την μεγάλη ήττα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Εντάξει, γράφει βέβαια ότι θα αναλάμβανε αυτός την ευθύνη αν έπεφταν κι άλλο τα ποσοστά, ενώ αν ανέβαιναν έστω και μια μονάδα θα ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για την Αχτσιόγλου για να ξεδιπλώσει το ταλέντο της. Το θέμα είναι όμως ότι ούτε η Αχτσιόγλου, ούτε και ο Χαρίτσης -η επόμενη επιλογή για το δαχτυλίδι- ήθελαν να αναλάβουν την θέση. Και αυτό λέει πολλά… και γι’ αυτούς αλλά και για τον ίδιο τον Τσίπρα.
Τελικά, ποιος είναι ο “σκέτος” εδώ; Ο Κασσελάκης που κέρδισε δημοκρατικά, ή αυτοί που έπαιζαν με δαχτυλίδια, υποκρισίες και ευθύνες;
Η Αριστερά χρειάζεται ιδέες, όχι σαπουνόπερες, ίντριγκες και κουτσομπολιά…
