Τόνοι μελάνης χύθηκαν για την περιβόητη «επιστροφή ενοικίου» και τελικά; Ποιος κερδίζει απ’ αυτή την «παροχή»; Σίγουρα όχι ο ενοικιαστής, σίγουρα όχι το κράτος που πέταξε 200 εκατομμύρια ευρώ σε ένα μέτρο – πυροτέχνημα. Μοναδικός κερδισμένος είναι ο ιδιοκτήτης και κυρίως η συντήρηση της ακρίβειας από την οποία τρέφεται το αδηφάγο σύστημα Μητσοτάκη…
Τόνοι μελάνης χύθηκαν τελευταία για την περιβόητη «επιστροφή ενοικίου» και την καταβολή της. Το μέτρο, που είχε ανακοινωθεί από τις αρχές του τρέχοντος έτους και εξαγγέλθηκε επίσημα τον περασμένο Σεπτέμβριο, αφορά περίπου 950 χιλιάδες ενοικιαστές που διέμεναν το 2024 σε μισθωμένη κατοικία.
Αναρίθμητοι ειδικοί και μη, αναλώθηκαν σε μια ατέρμονη αναζήτηση των λόγων για τους οποίους η πληρωμή αρκετών δικαιούχων ήταν ελλιπής ή ακόμα και ανύπαρκτη. Και είναι αλήθεια ότι χιλιάδες πολίτες δεν έλαβαν αυτά που δικαιούνταν βάσει της υπουργικής απόφασης του Σεπτεμβρίου.
Στους δύσκολους καιρούς που βιώνει μια ικανή μερίδα πολιτών, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό, πέραν από τις αστοχίες του συστήματος. Πολύ περισσότερο όταν η κυβέρνηση δίνει πίστωση χρόνου για διορθώσεις μέχρι τις 31/12/25.
Ωστόσο, υπάρχει και η δεύτερη ανάγνωση. Η χώρα βιώνει σήμερα την πρώτη στεγαστική κρίση μετά από εκείνη που ακολούθησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Την τελευταία πενταετία, τα ενοίκια έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, το ποσοστό ιδιοκατοίκησης έχει μειωθεί και η δυνατότητα εξεύρεσης στέγης έχει καταστεί σταυρόλεξο για πολύ δυνατούς λύτες.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον -σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat- το 35% των νοικοκυριών δαπανά για στέγαση το 40% του εισοδήματός του. Την ίδια ώρα όμως, σύμφωνα με την ΑΑΔΕ, το μέσο δηλωθέν μίσθωμα βρίσκεται στα 225 ευρώ, ποσό δηλαδή που σήμερα δεν φτάνει ούτε για αξιοπρεπές δωμάτιο.
Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς εξειδικευμένη γνώση για να καταλάβει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπάρχει απόκρυψη εισοδήματος.
Φυσικά, το επίδομα χορηγήθηκε βάσει του δηλωμένου και όχι του πραγματικού ή κάποιου τεκμαρτού μισθώματος.
Την ίδια στιγμή, ο Πρωθυπουργός διατείνεται ότι το μέτρο αποτελεί «επιστροφή ενός ενοικίου προς τους ενοικιαστές». Εδώ ακριβώς τίθεται το ερώτημα: Ποια επιστροφή και από ποιον;
Ας δούμε το παράδειγμα: Ένας ενοικιαστής έδινε πριν από τη στεγαστική κρίση ενοίκιο 400 ευρώ το μήνα. Το 2024, έφτασε να πληρώνει 650 για αντίστοιχο σπίτι. Ο ιδιοκτήτης, δήλωσε στην εφορία τα μισά, ζημιώνοντας το Δημόσιο. Στο τέλος, έρχεται η κυβέρνηση, να δώσει στον ενοικιαστή τα δηλωμένα ενός μήνα, δηλαδή 325 ευρώ, για ένα ολόκληρο έτος.
Αλήθεια, ποιος κερδίζει απ’ αυτή την «παροχή»;
Σίγουρα όχι ο ενοικιαστής, του οποίου το κόστος στέγασης εκτοξεύτηκε. Σίγουρα όχι το -ήδη ζημιωμένο- Δημόσιο, που πέταξε από το παράθυρο 200 εκατομμύρια ευρώ (σε μια χώρα με τόσες ελλείψεις σε κρίσιμες υποδομές), για να χορηγήσει το επίδομα.
Μοναδικός κερδισμένος είναι ο ιδιοκτήτης, που λαμβάνει κάθε μήνα σχεδόν έναν βασικό μισθό, από ένα διαμέρισμα που μπορεί και να κληρονόμησε.
Είναι εκείνος που δεν έχασε το ακίνητό του μέσα στις διαδοχικές κρίσεις, αφού ήταν ήδη πλούσιος. Είναι ο προστατευόμενος της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, που διαθέτει το «δικαίωμα» να ζει άνετα χωρίς να παράγει απολύτως τίποτα.
Για πολλούς, η στέγαση αποτελεί πλέον εφιάλτη. Για άλλους όμως, το νοίκι είναι νίκη, την οποία η επίσημη Πολιτεία έχει ταχθεί να διαφυλάξει.
Και μόνο το όνομα «επιστροφή», θέτει την κυβέρνηση στην πλευρά των ιδιοκτητών. Αυτοί εισπράττουν τα υψηλά ενοίκια και η κυβέρνηση αναλαμβάνει τον κατευνασμό των απελπισμένων ενοικιαστών. Την ώρα μάλιστα που σχεδιάζει το φακέλωμά τους σε βάση δεδομένων τύπου Τειρεσία!
Με ή χωρίς τεχνικά προβλήματα, μοναδικός στόχος των δήθεν παροχών της κυβέρνησης, είναι η συντήρηση της ακρίβειας από την οποία τρέφεται το αδηφάγο σύστημα Μητσοτάκη.
